Greinar frá mánuðinum March, 2006
Mega samkynhneigðir ekki eignast börn? — Um rök gegn fjölskyldulífi homma og lesbía
Þó réttindabarátta samkynhneigðra hafi fært íslenskum hommum og lesbíum aukin lagaréttindi á óvenju skömmum tíma, miðað við þróun í nágrannaríkjunum, sæta samkynhneigðir enn lagalegu misrétti. Það sem svíður einna mest er skortur á lagalegum lausnum á barnleysi, en eðli málsins samkvæmt eignast samkynhneigð pör ekki saman börn upp á gamla mátann. Staðfest samvist samkynhneigðra jafngildir hjónabandi gagnkynhneigðra að undanskilinni kirkjuvígslu og aðgangi að tæknifrjóvgunum og ættleiðingum.
Lesa áfram »Coca-Cola 120 ára, 1886-2006 — Þriðji hluti
Strax eftir árásina á Pearl Harbour tók þáverandi forstjóri The The Coca-Cola Company, Robert Woodruff, þá ákvörðun að allir bandarískir hermenn, hvar sem þeir væru staðsettir, skildu eiga kost á því að kaupa Coca-Cola flöskur á sama verði og heima hjá sér, þ.e. 5 cent fyrir flösku. Fyrirtækið ætlaði að mæta kostnaðinum sjálft. Á sama tíma fengu bæði sérleyfishafar og fyrirtækið sjálft skýr skilaboð um að herinn vildi hafa drykkinn á boðstólum fyrir mannskapinn. Það var talið að fátt væri jafn gott fyrir baráttuþrek þeirra að geta fengið gosdrykkinn sem þeir voru vanir að fá.
Lesa áfram »Fortíðin sem verkfæri, ekki hækja
Sumum auglýsingum tekst betur en öðrum að fanga athygli neytenda. Sumar herferðir eru svo góðar að þeir sem sjá eða heyra auglýsingarnar muna eftir þeim löngu eftir að herferðunum lýkur. Í mínum huga er ein minnisstæðasta auglýsingaherferð undanfarinna ára auglýsing með tveimur Íslendingum sem lofa allt íslenskt á bjagaðri ensku: „Do you know Vala Flosa?“ Í þessari herferð útskýra mennirnir fyrir forviða útlendingum hvað það er nákvæmlega sem gerir Ísland betra en önnur lönd. Ein auglýsing er mér minnisstæðari en aðrar, hún endar einhvern veginn svona: „… the Vikings they went over there and they took all the beautiful women and we made babies with them — that’s why all the beautiful women are in Iceland and all the ugly women are in England.“
Lesa áfram »Coca-Cola 120 ára, 1886-2006 - Annar hluti
Maðurinn á bak við velgengni Coca-Cola hét Asa Chandler. Hann var lyfsali rétt eins og uppfinningarmaðurinn John Pemberton (sem fann upp Coca-Cola) en Chandler hafði ekki verið jafn laginn við að búa til nýjar efnablöndur. Það sem hann hafði hins vegar fram yfir Pemberton var viðskiptavit. Það ásamt nokkrum litlum breytingum á drykknum var upphafið að stærsta drykkjarvörufyrirtæki sem heimurinn hefur augum litið… Það er til vitnis um viðskiptavit Chandlers að þegar ríkisstjórnin krafðist skatts á lyfsölu til að fjármagna spænsk-bandaríska stríðið árið 1898 þá snéri hann snarlega við blaðinu og lagði sig fram við að fá drykkinn skilgreindan sem matvæli. Þrátt fyrir þessa breytingu fór lítið fyrir nýjum aðferðum við sölu á drykknum.
Lesa áfram »Sjálfhverfan kvödd
Hugarfarsleg sjálfhverfni — það að láta orð sín og verk nær eingöngu snúast um sjálfan sig og reyna að sveigja heiminn að eigin persónu í stað þess að víkka skilning sinn — er á undanhaldi enda þreytandi, einhæf og innantóm. Sjálfhverfnin hefur þó verið sterk og nokkuð áberandi í íslensku menningarlífi og víðar undangengin ár. Tilhneigingin til að varpa ljósi á eigin persónu hefur t.d. orðið höfuðeinkenni margra sem skrifa eða tjá sig í sjónvarpi og útvarpi. Hvort sem er á sviði dægurmenningar, bókmennta eða fræða hefur ekki þurft að leita lengi að persónum sem eru tilbúnar að leggja töluvert á sig til þess að halda athygli á sjálfum sér, athyglinnar vegna… Það er vís vegur til andlegrar stöðnunar að umgangast einlitan hóp fólks. Gildir þá einu hvort hópurinn er togarasjómenn, FM-hnakkar eða fræðilega þenkjandi kaffihúsarottur í Hundrað og einum, svo tilviljunarkennd dæmi séu tekin.
Lesa áfram »Farþegaflug gegn hryðjuverkum: Fangaflug, "framsal" og leynilegt varðhald
Amnesty International [hefur] aflað fjölmargra vitnisburða um mannréttindabrot gegn „framsalsföngum“. Gögn samtakanna benda til þess að pyndingar séu viðhafðar og varðhaldinu sé ætlað að valda hámarks vanlíðan. Fangarnir séu hettuklæddir, einangraðir, hlekkjaðir og áreittir með hljóðum. Þessar aðferðir skaða sjón, heyrn og lyktarskyn, valda hugsanaruglingi og langvinnri sálrænni og líkamlegri þjáningu.
Lesa áfram »Ólafía — nýtt rit Fornleifafræðingafélags Íslands
Kvenna- og kynjarannsóknir hafa á síðastliðnum áratugum rutt sér til rúms innan hug- og félagsvísinda um allan heim. Fornleifafræðin er þar ekki undanskilin og hafa nýjar, gagnrýnar áherslur í rannsóknum bæði orðið til þess að auðga þekkingu á flóknum samfélögum fortíðar og ekki síður á stöðu rannsakandans í nútímanum. Fornleifarannsóknir með kynjafræðilegum áherslum hafa þó ekki verið stundaðar hér á landi sem neinu nemur og stendur íslensk fornleifafræði langt að baki fornleifafræði í nágrannalöndunum hvað þetta varðar.
Lesa áfram »Kæri námsmaður, þú átt von á barni
Þegar fréttir fást um að ungviði sé á leið í heiminn er margt sem flýgur gegnum hugann. Hjá þeim sem ekki höfðu planað slíka uppákomu gætu fyrstu viðbrögð gætu verið eitthvað á borð við undrun og jafnframt sigurtilfinningu og sjálfsánægju með að genin muni lifa áfram. Gleði, kvíði og jafnvel taugaáfall. Hvað verður um námið? Hinar dýrmætu framtíðaráætlanir og skipulag verða fyrir algjöru raski. Kemst ég á vinnumarkaðinn þegar ég ætlaði mér, verð ég skuldum vafin að eilífu? Er þetta rétti tíminn, þegar fyrirlestrar, bókhlöðudvöl og verkefnasmíði einkenna mína tilveru?
Lesa áfram »Þar sem hugsjónir eiga heimili
Sama hver heimspekileg afstaða fólks til slíkra hluta er þá er erfitt að deila um að peningar stuðli að hraðari þróun í vísindum en nokkurn tíman myndi verða fyrir tilstilli forvitni og hugsjónar eingöngu. Internetið hefur minnkað heiminn það mikið að allir geta fundið sér fólk sem hefur sama áhuga og það sjálft fremur auðveldlega. Þegar áhugamálin eru mannskemmandi og/eða ógeðsleg þá er þetta reyndar ekki mikill kostur fyrir mannkynið, en í flestum tilfellum er það svo sannarlega kostur.
Lesa áfram »Konur sem tákn menningar
Samtal sem ég átti við samnemendur mína fyrr í vetur leiddi til þess að ég fór að íhuga hvort að í samfélagi okkar leynist ólík viðhorf til þess að íslenskar konur eigi erlenda maka heldur en ef um væri að ræða íslenska karlmenn. Ef svo er, hver er þá ástæðan fyrir því? Í ýmsum samfélögum er lögð meiri áhersla á það að konur giftist ekki út fyrir hópinn sem þær tilheyra heldur en að karlmenn geri slíkt hið sama. Það getur verið afleiðing þess að litið sé svo á að konan eigi að varðveita menninguna, taki hún sér utanaðkomandi maka er hætt við að menningin glatist. Óttumst við að íslensk menning glatist ef að íslenskar konur eignast erlenda maka?
Lesa áfram »