
Margir eru hættir að trúa því að myndavélin segi sannleikann og líta frekar svo á að kvikmyndir séu afurðir einstaklinga sem tilheyra ákveðinni menningu, hugmyndafræði og að þeir túlki veröldina útfrá einhverju meðvituðu sjónarhorni. Það er svo áhorfenda að gera það upp við sig hvort það sem fyrir augu ber sé list, frásögn eða fréttaflutningur. Rokkið er nær eina íslenska kvikmyndin sem tók á borgaralegum samtíma og hafa fáar þannig myndir komið út síðan. Var hér um hlutlausa sýn að ræða eða hefur myndin boðskap?
Lesa áfram »