Í upphafi tölvualdar var sú trú algeng að tæknin myndi bylta námsumhverfinu, að hún myndi gera okkur kleyft að læra meira, hraðar, ódýrar. Við myndum drekka í okkur heimsbókmenntirnar meðan við svæfum og vera geisluð milli frægra listasafna á sekúndubroti.
Reyndin hefur hinsvegar orðið sú að líkt eins og við fljúgum ekki milli heimilis og vinnustaðar í glærum plastkúlum né heldur klæðumst við silfurlitum samfestingum, þá hefur ekki heldur á síðustu 3 áratugum orðið nein grundvallar breyting á því hvernig fróðleik er miðlað. Og þá hlýtur kona að spyrja sig, hvert fór framtíðin?
Lesa áfram »