Umræðan um yfirlitið, söguþráðinn og „frásögnina“ (_the narrative_), bæði á Íslandi og erlendis, hefur fyrst og fremst snúist um yfirlitsritið. En þó mikið af störfum sagnfræðinga felist í rannsóknum og bókaskrifum, og bækur séu mikilvægar fyrir miðlun sögu, er kennslustofan sennilega mikilvægasti vettvangur sagnfræðinga, því þar kynnast sagnfræðingar, kennarar og blaðamenn framtíðarinnar og allir aðrir menntaskóla- og háskólanemar sögunni. Grundvöllur sögukennslu eru yfirlitsnámskeið, og söguvitund almennings byggist því ekki síst á þeim söguþræði sem notaður er í stóru yfirlitsnámskeiðum háskólanna. Inntak yfirlitsnámskeiðsins er því líklega mikilvægari fyrir mótun söguvitundar almennings en yfirlitsrit yfir sögu einstaka ráðherraembætta.
Í ljósi þess að áskoranir um „afmiðjun“ yfirlitsins og upplausn frásagnarinnar áttu ekki síst uppruna sinn í Bandaríkjunum og voru (á níunda áratugnum í það minnsta) mjög áhrifamiklar innan háskóla í vesturheimi, er ekki úr vegi að rifja upp sögu yfirlitsins í bandarískum háskólum. Í þessari grein mun ég leitast við að setja sögu yfirlitsnámskeiðsins í samband við breytingar á félagslegum og alþjóðlegum aðstæðum í Bandaríkjunum, því saga yfirlitsins er þegar öllu er á botninn hvolft ekki skilin frá annarri sögu.