Leiði ég hugann að hljóðum sem tengjast háskólanámi mínu er líklega eitt hljóð eftirminnilegra en önnur. Það er surgið og skröltið sem heyrist þegar borað er í steinvegg. Það hljóð fylgdi mér bæði á heimili og í skóla meira og minna allan minn háskólaferil. Það hefur skapað þá tengingu í mínum huga að þegar ég sé aðalbyggingu HÍ þá kemur surgið í steinbornum í hugann. Þeir sem þekkja þetta hljóð vita að það er truflandi og venst ekki og með það í bakgrunni kemst einbeitingin tæplega að. Það er ekki „bakgrunnstónlist“ andlegra afreka. Að heyra og sjá eitthvað sem líkist eldri upplifunum sendir mann oft til baka í huganum, þ.a.l. leið mér í síðustu viku dálítið eins og ég væri kominn aftur á skólabekk, en síðari hluta vikunnar eyddi ég löngum stundum í húsnæði Háskóla Íslands og hlýddi á fyrirlestra blandaða með hamarshöggum, járnaglamri og borhljóðinu eftirminnilega.
Lesa áfram »