
Fornleifafræði, sem bókstaflega byggir á og snýst um efnisheiminn, hefur ekki síður en öðrum fræðigreinum tekist að gleyma raunveruleikanum. Síðustu áratugi, í rauninni allt síðan menningarsögulega fornleifafræðin fór úr tísku á eftirstríðsárunum, hefur markmið fornleifafræðinga verið það að komast „á bakvið“ hlutina sem þeir höndla — yfir í hið óáþreifanlega, sem þar leynist. Þetta er svosem ekkert slæmt í sjálfu sér, þ.e. ég efast ekkert um að það er eitthvað á bakvið hlutina. Hins vegar hefur þetta orðið til þess, í fagi eins og fornleifafræði, að hlutirnir sjálfir, hið efnislega (sem þrátt fyrir allt er viðfangsefni okkar), hefur orðið útundan og gleymst.
Lesa áfram »