18. og 19. aldirnar voru umrótatími í evrópskri sögu. Samfara upplýsingu, og síðar rómantík, höfðu menningarlegar áherslur fjarlægst trúarlífið; menning átti ekki lengur að vera einokunarvara klerka og yfirstéttar heldur færast nær fólkinu. Upplýsingin krafðist réttar leikmanna til einstaklingsveru og vitsmunalífs, rómantíkin réttar þeirra til tilfinninga. Ein af lykilhugmyndum rómantíkurstefnunnar, í lok 18. aldar og á þeirri 19., var svo þjóðernisrómantíkin. Helstu suðupottar þessa ferlis voru staðsettir í vestur- og miðevrópu, en áhrifin náðu að sjálfsögðu norðar á bóginn.
Lesa áfram »