Í fyrri hluta þessarar greinar var fjallað um þáttöku kvenna og þær hindranir sem fyrstu íþróttakonur síðustu aldar þurftu að ganga í gegnum til að öðlast viðurkenningu á jafnréttisgrundvelli. Sagan var rakin í gegnum Ólypíuleikanna, sem eru ágætis vottur um gildi og viðmið í íþróttum hverju sinni.Framan af voru æxlunarfæri kvenna þungamiðja þess málsstaðar að konum væri ekki óhætt að stunda íþróttir af kappi, en samkvæmt læknisrannsóknum frá fyrrihluta aldarinnar áttu íþróttakonur það á sífelldri hættu að leg þeirra hreinlega hristist í sundur. Eftir að útséð var um að leg kvenna tættist ekki upp við líkamlega áreynslu fór íþróttaiðkun og keppni kvenna vaxandi ár frá ári. Þessari staðreynd hafa íhaldsamir íþóttasagnfræðingar verið duglegir að veifa framan í femínista sem að þeirra mati snúa út úr staðreyndum málsins. Þáttakendafjöldi er þó aðeins ein hliðmálsins og allt fram til síðustu aldamóta þurftu íþróttakonur að glíma við fjandsamleg viðhorf gagnvart kynferði þeirra á íþróttaleikvanginum.
Lesa áfram »