
Á undanförum misserum hafa hin ráðandi nýklassísku hagstjórnarkerfi Vesturlanda legið undir ámæli, ekki síst í tengslum við nýtingu náttúruauðlinda. Rekja mætti sögu hagfræðikenninga um auðlindir allt aftur til skrifa Malthusar árið 1798 um yfirvofandi efnahagslega stöðnun samfara veldisvaxandi fjölgun mannkyns. Hinar ríkjandi hagfræðikenningar litu dagsins ljós upp úr 1870. Ekki þótti lengur ástæða til að koma böndum á hagvöxt; hann varð í raun forsenda velmegunar. Í hlutfalli við rýrnun auðlinda og mengunarslys á síðari hluta tuttugustu aldar komu fram nýir angar af hagfræði, og ber helst að nefna sérhæfða auðlindahagfræði og visthagfræði. Hér á eftir verður gerð tilraun til að máta hefðbundna hagfræði saman við visthagfræði
Lesa áfram »