
Í gegnum tíðina hafa grafir verið eitt helsta rannsóknarefni fornleifafræðinnar. Þær geta gefið mikilvægar upplýsingar um lýðfræði, verslun og hagsögu, kynjafræði, lagskiptingu samfélags og greftrunaraðferðir. Vel varðveitt mannabein geta auk þess gefið upplýsingar um uppruna þjóða, heilsufar, viðurværi og veitt vísbendingar um aðhlynningu sjúkra. Góð varðveisla beina er þó ekki sjálfsögð - jafnvel þó að grafir séu ekki nema nokkurra alda gamlar. Fornleifafræðingar, sem unnið hafa við uppgröft kirkjugarða, myndu líklega samþykkja að djúp gröf og slæm beinavarðveisla sé óvinsælasti þáttur starfsins. Þegar loksins er komið niður á bein megi vart snerta þau öðruvísi en að valda skaða. En hvað veldur góðri eða slæmri varðveislu beina? Er það hrein tilviljun, eða afleiðing margra samverkandi þátta?
Lesa áfram »