
Það var aðfangadagur og ég og bróðir minn sátum á stofugólfinu heima og vorum í hláturskasti yfir vitleysunni í Jóga birni þegar við heyrðum skaðræðisöskur innan úr forstofunni. Við hlupum fram og sáum aftan á mömmu rífa alla skóna úr forstofuskápnum. Síðan snéri hún sér að okkur með hendurnar fullar af ryki. „Kallið þið þetta þrif?!!“ Við litum lúpuleg á hvort annað og hristum svo höfuðin í skömm. Við höfðum reynt að sleppa vel við þrifin. En Adam var ekki lengi í paradís því að mamma hafði yfirnáttúrulega hæfileika, hún heyrði allt sem gerðist í húsinu og vissi upp á hár hvort við höfðum klárað þrifin eða ekki.
Lesa áfram »