Greinar frá mánuðinum December, 2010
„Þetta er flókið“: Að vinna að jafnréttismálum í Bosníu og Hersegóvínu
Haustið 2008 fór ég á vegum íslensku friðargæslunnar til starfa sem jafnréttisráðgjafi á verkefnaskrifstofu UNIFEM (Þróunarsjóður Sameinuðu Þjóðanna í þágu kvenna) í Bosníu og Hersegóvínu. Ég hafði komið að jafnréttismálum á Íslandi í fimm ár, bæði í grasrótarstarfi og hjá Jafnréttisstofu, en hafði aldrei unnið á þessum vettvangi erlendis. Þannig að þetta örlagaríka haust yfirgaf ég Ísland nokkrum vikum fyrir hrun til að starfa í landi sem var enn að vinna sig úr hruni Júgóslavíu og stríði sem lauk fyrir 15 árum síðan. Allan tíman hugsaði ég með mér „hvað er ég búinn að koma mér útí.“
Lesa áfram »Ákvarðanir einstaklinga og hópa: Ólafur Ragnar, Innrásin í Svínaflóa og hið eiginlega uppgjör
Árið 2007 þótti Íslendingum fátt fyndnara en Ólafur Ragnar, hinn misheppnaði, starfsmaður á plani bensínstöðvarinnar í gamanþáttaseríunni Næturvaktin. Á marga vegu afhjúpaði Ólafur mikilvægi staðalmynda og hugmynda okkar um hvað það er að vera vel heppnaður karlmaður. Ólafur naut ekki velgengni – allt sem hann gerði var misheppnað, en að sama skapi ofboðslega fyndið. Hann var í ánauð – fékk ekki að halda laununum sínum. Yfirmaður hans, Georg Bjarnferðarson, lagði hann í einelti, níddist á honum. Georg útskýrði í innblásnum eintölum hverskonar fífl og bjáni Ólafur væri. Fyndið, ekki síst, vegna þess að Georg var brjálæðingur. Hann var femínisti og marxisti með fimm háskólapróf, menntaður í Svíþjóð meðal annars í uppeldisfræðum. Á Íslandi árið 2007 þótti fátt fyndnara en mislukkaður íslenskur karlmaður sem mátti sæta niðurlægingu femínista og kúgun marxista. Þetta þótt mér að minnsta kosti mjög fyndið.
Lesa áfram »Stjórnlagaþings-Idolið 2010
Stundum byrja vegferðir á annan hátt en maður bjóst við. Ég hafði lengi haft áhuga á að stjórnlagaþing yrði að veruleika, eða frá því snemma árs 2009 þegar trommurnar höfðu þagnað fyrir framan Alþingishúsið. Sjálfur hafði ég verið sannfærður af góðum vini um nauðsyn nýrrar stjórnarskrár sem skref í átt að nýju samfélagi og byrjun á því að græða sár svikinnar þjóðar. Samt var það svo að þegar opnað var fyrir framboð til þingsins var andrúmsloftið þrúgað af reiði, vonleysi og aðgerðarleysi þeirra sem búnir eru að missa trúna á allt. Þannig var það m.a. í vinahópnum mínum, sérstaklega hjá þeim sem sannfærði mig um nauðsyn nýs samfélagssáttmála. Þegar mér varð það ljóst þá greip mig hálfgerð örvænting því ég hafði haft fulla trú á að hann yrði góður stjórnlagaþingsfulltrúi. Ekki bætti úr skák að næstu daga birtust framboðstilkynningar frá fólki sem ég taldi ekki eiga erindi inn á þingið vegna öfgafullra skoðanna og vanhæfni til samstarfs. Þá kom að því augnabliki að ég þurfti að spyrja mig: „Vil ég sjá þetta tækifæri klúðrast eða vil ég reyna að tryggja að það heppnist?“
Lesa áfram »