Sagnfræðinga hefur lengi deilt á um notkun munnlegra heimilda. Þau vafatriði sem hvað mestum deilum hafa valdið lúta að áreiðanleika þeirra og því hvort hið persónulega sjónarhorn viðmælandans hljóti ekki að lita minningar hans. Þegar umræðan um sérstöðu munnlegra heimilda hafa verið skildar frá frá umræðunni um heimildagildið eru munnlegar heimildir þó í raun ekki frábrugðnar öðrum heimildum sem sagnfræðingar fást við. Sagnfræðingnum ber jú ávalllt siðferðisleg skylda til þess að vega og meta áreiðanleika hverrar þeirrar heimildar sem hann tekur á. Eða eins og Ari fróði sagði: En hvatki er missagt er í fræðum þessum, þá er skylt að hafa það heldur er sannara reynist. Hvað munnlegar heimildir varðar er spurningin um það hvort vitnið gat sagt satt sú hvort það muni rétt þá atburði sem upp eru rifjaðir.
Minnið hefur verið viðfangsefni vísindamanna í rúma öld. Mikið af þeim rannsóknum sem gerðar hafa verið hafa beinst að vanköntum minnisins, minnisgloppum og brenglun. Sálfræðingurinn Eugene Winograd bendir þó réttilega á að ekki megi misskilja eðli þessarra rannsókna. Í heildina séð sé geta okkar til að rifja upp liðna atburði tiltölulega örugg. Minnið sé í raun magnað fyrirbæri. Fyrir tilstilli þess erum við fær um að skilgreina sjálf okkur, staðfesta og halda eftir skynjun okkar á því sem við upplifum. Fyrir tilstilli minnisins getum við gert plön fram í tímann. Án minnisins værum við grænmeti líkust, ófær um að vara okkur á hættum heimsins, ófær um að muna hverja við þekkjum, hvaðan við erum að koma. Öll vitum við þó að á meðan að sumir atburðir festast okkur auðveldlega í minni eru aðrir þess eðlis að þeir gleymast jafnharðan.
Þótt við lifum á póstmódernískum tímum þá ganga flestir sagnfræðingar út frá því að til sé raunveruleiki sem hægt sé að höndla. Innan munnlegrar sögu er viðtalið er það verkfæri sem til þess er beitt og réttu verklagi ná þeir best sem gefa sér tíma til að öðlast skilning á því hvernig minnið virkar.
Fyrstu til að rannsaka minnið á skipulegan hátt var þýski sálfræðingurinn Ebbinghaus en um aldamótin 1900 athugaði hann hversu langan tíma það tók einstaklinga að leggja á minnið ólíkar runur af bókstöfum. Á fjórða áratugnum sýndi Frederick C. Bartlett hinsvegar fram á það að merking skiptir öllu máli um það hvort og hversu vel við munum. Það er að segja, það er auðveldara að muna atburði og frásagnir sem hafa merkingu. Það er auðveldara að leggja á minnið sögu en stafarunur Ebbinghaus. Í tímamótaverki sínu Remembering skýrir Bartlett frá því hvernig hann sagði nemendum sínum sögu af eskimóum á ísbjarnarveiðum. Seinna bað hann svo þessa sömu nemendur að rifja söguna upp. Hann tók eftir því að nemendurnir höfðu tilhneigingu til þess að leggja á minnið stytta útgáfu af sögunni þar sem áhersla var lögð á aðalatriði frásagnarinnar. Nemendurnir breyttu einnig hinum ýmsu atriðum til að aðlaga söguna að eigin reynslu og menningarheimi. Skinnkanóar inútítanna urðu þannig einfaldlega bátar í meðförum nemendanna. Bartlett vísar til þessarar einfölduðu útgáfu sem schemata. Það sem vakti sérstaklega áhuga hans var að eftir að hugur nemandans hafði einu sinni gert þessar breytingar á sögunni hélst schematan eftir það yfirleitt stöðug í hvert sinn sem sagan var rifjuð upp.
En ekki aðeins er nauðsynlegt að minning sé merkingarbær til þess að hún endist. Minningar eru einnig líklegri til að endast ef þær hafa persónulega þýðingu fyrir þann sem man. Atferlisfræðingurinn Marigold Linton framkvæmdi umfangsmikla rannsókn á eigin minni yfir nokkurra ára tímabil. Daglega skrifaði hún lýsingu á tveim til þrem atburðum sem fyrir hana bar niður á miða. Miðann lét hún í öskju. Einu sinni í mánuði dró hún 75 miða af handabófi úr öskjunni. Myndi hún atburðinn sem lýst var lét hún viðkomandi miða aftur í öskjuna. Myndi hún hann ekki henti hún miðanum. Eftir þrjú ár var niðurstaða hennar sú að það mikilvægi sem við tengjum tiltekinni minningu ræður því hvort við munum hana eða gleymum. Tiltekið atvik er þannig líklegri til að festast í minni okkar ef það tengist sterkri tilfinningalegri upplifan, ef atvikið reynist seinna hafa markað áhrif í lífi okkar eða ef atvikið er þess eðlis að við metum upplifan okkar af því sem tiltölulega einstaka.
Sagnfræðingurinn Alice M. Hoffman og sálfræðingurinn Howard S. Hoffman hafa skilgreint greint tiltekna tegund langtímaminnis sem archival. Hér er um að ræða minningar sem auðvelt er að kalla fram og sem breytast lítið, ef eitthvað, þótt tíminn líði. Skjöl, myndir og aðrar áþreifanlegar heimildir virðast heldur ekki hafa þau áhrif að gera þessa tegund minninga skýrari, þær virðast hafa tekið á sig fasta mynd. Ef atvik á að ná þessu stigi í minningunni þarf það að vera nægilega einstakt til þess að sá sem það man rifji það upp, meðvitað eða ómeðvitað, á næstu sjö dögum eða svo eftir að það á sér stað.
Þær rannsóknir sem hér að ofan hafa verið raktar gefa okkur ákveðnar vísbendingar um það hvar aðferðir munnlegrar sögu nýtast best. Sá sem leggur stund á munnlega sögu getur gefið sér það að fyrir það fyrsta þýði lítið að ætlast til þess að einstaklingur geti rifjað upp af nákvæmni atburði sem hann eða hún hefur ekki lagt merkingu í. Í öðru lagi er vænlegra til árangurs að leita upplýsinga um atburði sem viðmælandinn telur hafa skipt sig máli. Að lokum er líklegra að við fáum skýra lýsingu á atburðum sem hafa bæði haft merkingu í huga viðmælandans og skipt hann nægilega miklu máli til þess að hann hafi séð ástæðu til að rifja þá upp eftir að þeir áttu sér stað. Hversdagslegir atburðir sem endurtaka sig oft og viðmælandinn hefur ekki lagt merkingu í eru aftur á móti líklegir til að sveipast hulu gleymskunnar.
Að sjálfsögðu er það afar persónubundið hvers konar atburðir falla að þeim skilgreiningum sem hér að ofan eru nefndar. Þegar viðtöl eru skipulögð og tekin er hið persónulega samband spyrils og viðmælanda því afar mikilvægt. Sá síðarnefndi þarf að vera næmur fyrir því sem sá fyrrnefndi segir, hann þarf að bera skynbragð á það hvernig viðmælandinn segir frá, hvar orð hans bera meiri vigt en annarsstaðar og hann þarf að geta sveigt viðtalið inn á þær brautir sem honum sýnist gjöfulli en aðrar.