Það er löngu sannað að hlutur kvenna í fjölmiðlaumræðu Íslands er ansi rýr. Í rannsóknum sem gerðar voru árin 2000, 2003 og 2005 á íslenskum fjölmiðlum kom í ljós að konur voru í miklum minnihluta viðmælenda, sérfræðinga og álitsgjafa (milli 24-30%) og var þessi munur engan veginn í samræmi við hlutfall kvenna t.d á Alþingi og sveitarstjórnum, svo ekki sé minnst á sumar fagstéttir.
En árið 2009 átti að verða ár kvennanna. Eftir hrun nýfrjálshyggju og meðfylgjandi karllægra gilda skyldu raddir kvenna heyrast. Gildin skyldu stokkuð upp og ný hugmyndafræði sköpuð með áherslu á jöfnuð, nægjusemi og jafnrétti. Þótti rétt að konur landsins, sem töldust of áhættufælnar til mark væri á þeim takandi 2007, yrðu í fylkingarbrjósti „nýja Íslands“ 2009. En þó þurfti ekki lengi að bíða þar til að ljóst varð að sú yrði alls ekki raunin. Ekki aðeins myndi gamla hugmyndafræðin sitja föst við sinn keip og jafnréttisútópían ekki rætast heldur yrðu konur í fjölmiðlum jaðraðar enn meira en áður. Í endalausri umræðu um Icesave, gjaldeyrisviðskipti, skortstöðu, jöklabréf, ástarbréf, kúlulán, verðbréfabrask, afleiðuviðskipti, gengishrun o.fl. fannst enginn staður fyrir konur. Hver þátturinn á fætur öðrum í Kastljósi, Silfri Egils og víðar snerist um karl að tala við aðra karla um þau hörðu viðskipti sem konur þóttu of mjúkar til að stunda samkvæmt pre-2008 hugmyndafræðinni. Það var helst á Speglinum sem kvenraddir komust að í pistlum Sigrúnar Davíðsdóttur og dagskrárstjórn Önnu Kristínar Jónsdóttur. En erfiðlega gekk að gagnrýna kvenmannsleysi umræðunnar þar sem að það voru yfirleitt karlar sem höfðu getið sér gott orð á sviði viðskiptafræði, hagfræði og stjórnmálarýni fyrir hrun og við þessa sömu karla skyldi áfram talað eftir hrun.
Kvenmannsleysi virðist ætla að hrjá fjölmiðla landsins sem aldrei fyrr árið 2010. Grunsamlega mörgum fréttakonum er sagt upp hjá RÚV og reynsluboltinn Elín Hirst fær að fjúka á meðan karlkyns hliðstæður virðast eiga auðveldara með að halda vinnunni. Karlar eru ríkjandi á miðlum eins og Kistunni og Pressunni ásamt því sem Sverrir Stormsker fær reglulega að ausa kvenhatri yfir lesendur Moggans. Það kom því væntanlega engum á óvart að þegar Grapevine gerði árið 2009 upp í sérblaði í janúar 2010 að karlar yrðu í meirihluta þeirra álitsgjafa sem leitað var til. Það hefðu þó væntanlega færri tekið eftir kynjaskekkjunni hefðu aðstandendur blaðsins algerlega sleppt því að spyrja konur í stað krýna Írisi Erlingsdóttur „Ungfrú Grapevine 2010“, eina kvenkyns álitsgjafa blaðsins.
Í sérblaðinu eru búsáhaldabylting, stjórnarslit og tilheyrandi havarí rifjað upp auk þess sem að nokkrir einstaklingar úr lista- og menningargeiranum birta topplista yfir hin og þessi atvik sem vert þykir að minnast. Álitsgjafarnir eru mjög breiður hópur: Andri Snær Magnason, Paul Nikolov, Ingi F. Vilhjálmsson, Egill Helgason, Valur Gunnarsson, Marc Vincenz, Örvar Þóreyjarson Smárason, Þorvaldur Gylfason, Hannes Hólmsteinn Gissurarson í endursögn Hauks Magnússonar, Aftaka, Haukur Már Helgason, Ari Eldjárn, Dr. Gunni, Dóri DNA, Pawel Bartozek, Þórður Snær Júlíusson, Birkir Fjalar Viðarsson og áðurnefnd Íris Erlingsdóttir. S.s. 16 karlar, ein kona og ein hreyfing meta árið 2009 í blaðinu.
Aðrir eru fengnir til að tjá sig um árið í formi topplista og þá skánar kynjahlutfallið aðeins. Tanya Pollock og Lilja Kristín Jónsdóttir velja fimm bestu erlendu plötur ársins 2009 ásamt níu karlmönnum. Lilja og Tanya ásamt Berglindi Häsler tilnefna fimm bestu innlendu plötur í félagi við 10 karla. Einnig birtir starfsfólk Grapevine topp-fimm lista og fær ein kona, Bergrún Anna Hallsteinsdóttir, einn lista af 15. Árið 2009 var greinilega ekki ár kvenna, ef marka má Grapevine.
Ritstjóri Grapevine, Haukur S. Magnússon virðist þó átta sig á þessari slagsíðu og minnist á það í leiðara blaðsins að konur hafi verið sérstaklega tregar við að svara fyrirspurnum blaðsins um að setja saman annála eða innslög um há og lá punkta ársins 2009. Í leiðara blaðsins tekur Haukur fram að hann hafi verið óánægður með dræmar undirtektir kvenna þegar hann leitaði eftir áliti þeirra og varpar þannig boltanum aftur yfir til kvenna undir gamla og útjaskaða herópinu, „þið nennið hvort eð er aldrei að segja neitt.“ En fimm konur með sjö innslög af u.þ.b. 60 hlýtur að segja allt um þá krafta sem fóru í að rétta kynjaskekkjuna, eða þá samskiptaerfiðleika ritstjórans við hitt kynið.
En 2009-uppgjör Grapevine er aðeins ein birtingarmynd vandans. Þrátt fyrir að sérstakur gagnagrunnur hafi verið stofnaður í þeim eina tilgangi að auðvelda fjölmiðlafólki aðgang að kvenkyns sérfræðingum og álitsgjöfum þá fjölgaði þeim lítið sem ekkert í upphafi 21. aldarinnar. Þeim hefur alveg örugglega ekki fjölgað heldur árið 2009. Það stingur því óneitanlega í stúf að samtímis því að kallað sé eftir „óháðari fjölmiðlum“ er sami karlahópurinn alltaf hóaður saman til skrafs og ráðagerða, og skiptir þá litlu hvort um sé að ræða „máttarstólpa“ á borð við Morgunblaðið og RÚV eða óháð rit á jaðrinum eins og Grapevine. Hefði maður þá ætlað að miðlar á borð við Grapevine myndi sjá sér leik á borði og skera sig á enn róttækari hátt frá hinum hefðbundnu fjölmiðlum. En nei, fyrir 2008 var karlmaðurinn hinn „náttúrulegi“ viðmælandi og það skal hann áfram vera. Og þegar ritstjórinn uppgötvar að kynjaskekkjan í viðmælendahópi blaðsins er smánarleg kýs hann að skella skuldinni á konurnar í stað þess að líta í eigin barm og skoða hvers vegna honum mistekst að fá konur til fylgis við blaðið.
Einnig luma höfundar þessarar greinar á símanúmerum og tölvupóstföngum hjá hinum ýmsu konum úr flestum geirum mannlífsins sem þær geta látið af hendi með glöðu geði.
27 svör við
Heyr heyr!
Áslaug Einarsdóttirskrifaði klukkan 2.2.2010 14:39
Blezz!
Ég hef velt þessu fyrir mér, því þegar ég var ritstjóri Stúdentablaðsins var ekkert mál að fá konur til að skrifa. Það voru, að mig minnir, fleiri konur í ritstjórn blaðsins en kallar (1-2 fleirri). Og fleiri konur sem sendu mér efni en strákar.
Ég held að karlkyns ritstjórar séu flestir "rosalega meðvitaður" um að fá einhverjar kellingar, og allt það - en málið er bara að þeir vita ekkert um konur. Þeir vita ekki hvar þær eru og hvað þær eru að gera. Þeir vita hinsvegar æði mikið um athafnir strákanna, - dýrkun strákanna hver á öðrum gerir þá svo auðveldlega fræga. Þeir eru grínistar, töffarar, tónlistarmenn, gaurar sem skrifa áramótaskaup, stjórna útvarpsþáttum o.s.frv. Gaurar sem aðrir strákar þekkja eða vilja jafnvel líkjast. - þetta hefur síðan margföldunaráhrif.
Dæmi: Í Fréttablaðinu og gamla Blaðinu kom löngum fram hvað Atli Fannar ritstjóri Monitor væri að pæla með baksíðuauglýsinguna fyrir næsta blað. Af hverju? Jú líklegast vegna þess að gaurinn sem skrifar í "Fólk"-dálk blaðsins þekkir hann líklegast og finnst hann töff, sniðugur gaur ...
Annað dæmi: Þegar Atli Bollason var ritstjóri Stúdentablaðsins komast það stundum í fréttir og m.a. í einhverja áramótagetraun Morgunblaðins. Síðan þá hafa konur stjórnað blaðinu og enginn, svo ég viti, hefur nokkuð vilja með þær að gera (nema Víðsjá í mínu tilfelli).
Karlkyns ritstjórar (stjórnendur einhverskonar fjölmiðils) vita hinsvegar miklu minna um konur sem skrifa, búa til heimildamyndir, hanna föt, gera leirmuni, reka búðir á Laugarveginum, eru mjög pólitískar, listrænar ... gera tónlist/grín eða eru bara töff o.s.frv. Þær verða ekki jafn frægar og strákarnir, ekki jafn töff og eftirsóknarverðar.
Nú á ég margar vinkonur sem eru eldklárir pennar og massa sniðugar. Þær sækjast eftir því að fá að skrifa, en eru nánast aldrei beðnar að fyrra bragði um neitt. Hinsvegar er nánast hvaða "sniðuga gaur" sem er, sé hann yfir 18 ára, boðið að vera með pistla einhverstaðar, spila eitthvað á gítar í hljómsveit eða gala álit sitt á öllu frá SERANOS til Samfylkingarinnar - hvort sem það er á RÚV, á sviði niðri í bæ eða í blöðunum. Og allt mun það vekja athygli hinna strákanna, og vefja síðan upp á sig.
Því bendi ég á tvær lausnir, séu menn á annað borð að leita að þeim:
1) KYNNIST KELLINGUM KARLPUNGARNIR YKKAR! LEYFIÐ YKKUR AÐ FINNAST ÞÆR VERA JAFN TÖFF OG EFTIRSÓKNARVERÐAR OG Ari Eldjárn/Baggalýtur/Eiríkur Guðmunds/Hemmi Gunn ...
2) ... eða víkið bara úr stöðunni ykkar fyrir konu. Cause we can do it!
Ég kasta þessu hérna fram, og er til umræðu. Finnst ykkur eitthvað til í þessu?
ykkar einlæga
Bryndis
p.s. Auk þess má maður eiginlega aldrei segja neitt án þess að vera úthrópaður femínisti eða hvaðeina. Yrsa vinkona skrifaði grein í Stúdentablaðið um skapahárarakstur, mælti hvorki með honum né á móti. Heldur skrifaði almennt um slíkan rakstur og kannaði svo hvar í borginni rakaðar píkur væri helst að finna. Gilz hefur hinsvegar bæði skrifað um hana í bók, og komið fram í spjalli Sölva á stöð 2, þar sem hann nefnir Yrsu sem dæmi um manneskju sem fer mikinn, sé athyglissjúk, kann ekki mannasiði, sé á móti skapahararakstri, og sé feministi... Og ekkert af þessu var til umræðu í greininni!
Bryndis BJörgvinsdóttirskrifaði klukkan 2.2.2010 18:08
Hvar eru allar konurnar sem stóðu niðrá Austurvelli með ,,Kvennastjórn 2009"-skiltin? Sem mér fannst reyndar alltaf hálf galið. Hvað var það stönt annað en áþreifanleg viðurkenning á karlaveldinu? Eitthvað svona ,,vó, bíddu, fyrst þeir klúðruðu þessu, eigum við þá ekki bara að mæta með sópinn og uppþvottaburstann og þrífa eftir strákpjakkana svo þeir geti haldið áfram sömu bévítans vitleysunni um leið og hagvöxtur (ó, þessi elsku hagvöxtur) hefst aftur á eyjunni fögru?! Ég meina, þetta er það sem konur gera best: að þrífa upp eftir partýið". Svo varð Jóhanna forstætisráðherra og HVAÐ Í DJÖFLINUM GÆTU FEMÍNISTAR ÞÁ HAFT TIL AÐ KVARTA YFIR?
Tek heils hugar undir með Bryndísi. Og þessi margföldunaráhrif eru ávallt vanmetin; í raun er bannað að tala um þau því að allir gefa sig út fyrir að vera svo svakalega hlutlausir - konur ,,vilja komast áfram af eigin rammleik, vegna eigin verðleika, en ekki útaf einhverjum vinstrisinnuðum kynjakvóta, fussumsvei". Ég græt inní mér þegar ungar, flottar Sjálfstæðiskonur skrifa sömu gömlu rulluna í Moggann á hverju ári, predikunina um frelsið - frelsisblekkinguna.
Þvílík blinda á raunverulegar ástæður þess að þessi eða hinn meikar það, vekur athygli, fær stöðuhækkun, velst sem álitsgjafi...
Hrönn Guðmundsdóttirskrifaði klukkan 2.2.2010 21:40
Sælir greinarhöfundar, Bryndís og Hugsandi fólk almennt,
ég heiti Haukur Sigurbjörn og ég er ritstjóri ofangreinds tímarits, Reykjavík Grapevine, sem er til umfjöllunar hér í þessum pistli.
Ég get ekki sagt að þessi skrif komi mér sérstaklega á óvart, enda vissi ég upp á mig sökina þegar blaðið góða fór í prentun. Eins og karlkyns ritstjórar þeir er Bryndís minnist á hér að ofan, þá hef ég reynt að vera frekar meðvitaður um kynjahlutföll í Grapevine, enda lærði ég talsvert af femenisma í mínu heimspekinámi og tel mig aðhyllast hann nokkuð.
Og eins og Björgvin G Sigurðsson fagna ég umræðunni.
Þósvo efni greinarinnar komi mér ekki sérstaklega á óvart og ég fagni umræðunni og allt það, er ég samt frekar leiður yfir þessu öllu saman. Ég hef engan áhuga á því að jaðra neinn og það var svo sannarlega ekki ætlunin með áramótauppgjörshefti okkar að þessu sinni - hún var einhvernvegin að reyna gefa einhverja mynd af því sem hefur gengið á hér á landi undanfarið ár.
Ummælum mínum í inngangi greinarinnar, um að skil frá kvenfólki hefðu verið dræm, var ekki ætlað að afsaka neitt sérstaklega, eða varpa sökinni yfir á neinn sérstakan. Þetta var bara það sem gerðist við vinnslu blaðsins og hafði þessar afleiðingar, að það var bara einn kvenmaður í hópi álitsgjafa blaðsins um árið í stjórnmálum (hlutföllin voru eins og þið bendið á skárri í "plötum ársins" og bónafæd hnífjöfn í list-uppgjöri ársins).
Aðdragandinn er þessi: við vinnslu ársuppgjörsblaðs ársins 2009 (þessu í fyrra) hafði ég samband við sextíu manns - 30 karla og 30 konur - og bað þá um að skrifa (eða hringja inn) hugleiðingar um liðið ár. Afraksturinn var sá að 33 manns sáu sér fært að leggja til hugleiðingar, þar af voru níu kvenmenn. Forsíðan var vísan í hugleiðingu eins þeirra - "We are only broke on money" Gabríelu Friðriksdóttur.
Við vorum einnig með fjögur hringborð - um stjórnmál, listir, menningu og tónlist -í því blaði, og þar voru fimm kvenmenn á móti sjö karlmönnum.
Fyrir uppgjörsheftið í ár vildi ég viðhalda þemanu, enda er ætlan mín fyrir blaðið fyrst og fremst að það endurspegli það umhverfi sem það sprettur úr, frekar en að vera boðandi vald, og hafði ég því samband við fjölda manns í sama tilgangi. Þó vildi ég gefa hverjum og einum meira pláss, og því varð úr að ég hafði samband við 30 manns - 15 karlmenn og 15 kvenmenn.
Og útkoman var sú sem hér er til umræðu.
Mér þótti það auðvitað glatað þegar ég uppgötvaði í hvað stefndi, en á sama tíma hlýt ég að virða það þegar fólk hefur ekki áhuga á því að svara umleitunum mínum. Og ég get fjandakornið ekki verið að niggast á fólki frameftir öllum jólum að fara að svara mér.
---
Varðandi tónlistarmannalistann, þá leitaðist ég vitaskuld eftir innleggjum frá mun fleiri en þarna birtast. Það sama á við - meirihlutinn skilaði sér ekki, og karlmenn voru í meirihluta þeirra sem skiluðu.
Og varðandi starfsmannalista blaðsins, þá er Bergrún Anna eini kvenmaðurinn sem skrifar reglulega um tónlist í blaðið. Kvenmaðurinn Sari Peltonen er sá eini sem skrifar reglulega um veitingastaði blaðið, enda var hún sú eina sem lagði til lista yfir veitingastaði ársins.
Ofangreindu er eins og áður sagði ekki ætlað að afsaka neitt, eða varpa sökinni á neinn. Ég er bara svona að segja frá því hvernig þetta kom til.
---
Annars þykir mér þetta frekar súrt almennt, sérstaklega í ljósi aðdróttana í niðurlagi pistilsins, þar sem að stór hluti þeirra sem leggja efni til blaðsins eru að jafnaði kvenfólk.
Við erum ekki vön að leita til álitsgjafa í Grapevine, nema í ársuppgjörsblaðinu, en viðmælendur eru jafnan af öllum kynjum og kynhneigðum.
Ég hvet greinarhöfunda til þess að skoða tölublöð ársins 2009 með þetta tvennt í huga.
Annars veit ég ekkert af hverju mér mistókst að fá konur til liðs við blaðið. Ég var kannski ekki nógu kurteis í ímeilunum mínum? Ég var allavega ekkert að reyna skella skuldinni á þær, frekar en neinn annann. Mér finnst yfirleitt frekar leiðinlegt að vera í svona bendileik.
Annars þykir mér kynjahlutföllum í þessari grein vera nokkuð áfátt. Tvær skrifa og ein leggur til athugasemd. Voru ekki til neinir karlmenn sem höfðu áhuga á því að rétta hlut kvenna í GV?
Djók!
Sjáumst hress - sendið mér endilega greinar og stöff ef þið eruð í stuði!
Bkv,
Haukur SM
Haukur Sigurbjörn Magnússonskrifaði klukkan 3.2.2010 2:23
PS - Bryndís: finnst þér ekki líklegt að blöðin hafi alltaf verið að spjalla við Atla vegna þess að hann var á þessum tíma meðlimur í "vinsælustu hljómsveit Íslands" líka?
Hann Magnús sem var ritstjóri á undan þér ef ég man rétt var aldrei í fólk í fréttum.
Og ég er aldrei þar heldur. Damn. Vildi að hljómsveitin mín væri vinsælli.
Haukur Sigurbjörn Magnússonskrifaði klukkan 3.2.2010 2:43
Frábært! Ég opnaði einmitt Grapevine um daginn og þetta var það fyrsta sem ég tók eftir. Ég fletti því í gegnum það og gerði tölfræðilega athugun áður en ég grýtti því í vegg (táknrænt). Drasl.
Katla Ísaksdóttirskrifaði klukkan 3.2.2010 8:51
Sæll Haukur
Jú auðvitað spilar Sprengjuhöllinn inn í hjá Atla... en það úskýrir samt ekki vinsældir karlkynsins umfram kvenkynsins. Ég meina... Halta hóran hans Atla Fannars var ekkert spes.
Ég ætlaði annars ekki að vera eitthvað crazy þarna í kommentinu mínu, ég skrifa bara svona, sérstaklega á netið. Það er svo gaman að nota hástafi og allt það.
En annars held ég líka að konur eigi kannski auðveldara með að skila efni, og vina efni með konum, að einhverju leyti. Ég var t.d. að skrifa grein um daginn upp úr MA-ritgerðinni minni, sem karl leiðbeinti mér með. Svo biðla ég til karlkyns ritstjóra um að birta hana, og hann sendir hana, áður en ég fæ svör, til annarra karla til að lesa hana yfir og gera athugasemdir. Það er eitthvað pínu boring við það að flest það sem maður skrifar þurfi að fara í gegnum 1-4 karlasíur. Og kannski breytti það miklu að ég vann sjálf margar greinarnar með stelpunum sem skrifuðu í Studentablaðið - og í stað þess að senda þær í einhverjar síur hingað og þangað, þá hentu við þeim á milli okkar, lásu yfir fyrir hvora aðra (og þannig var þetta auðvitað með strákana líka ... kannski fannst þeim ég óþolandi að vera alltaf: "hvað finnst þér um nýja punktinn sem ég prjónaði við greinina þína? værir þú til í að líta á hann?").
En tengslanetum heimsins er samt áður sem svo hagað að sniðugar stelpur komast oft ekki að, að einhverjum ástæðum, þykja ekki vera jafn eftirsóknarverðar og strákarnir (nema Ásdís Rán). Ég held að allt of margar stelpur lendi í því að vera þekktar sem "kærasta X" heldur en þær sjálfar, til dæmis. Og vera síðan jafnvel nefndar "fyrrverandi kærasta X" af fólki sem man ekki hvað þær sjálfar heita! (þvílíkt sálarmorð!) En það er kannski allt önnur Ella.
Jæja, við finnum út úr þessu!
Bryndis Björgvinsdottirskrifaði klukkan 3.2.2010 10:24
Sæl öll
Málið snýst ekki að mestu um Grapevine heldur fjölmiðla almennt. Ársuppgjör blaðsins var bara svo ýkt dæmi um karlavæðingu "álitsgjafastéttarinnar" að það var ekki hægt að láta það liggja óátalið. Leiðinlegt að það skyldi koma fyrir annars jafnréttissinnað blað, ef lýsing Hauks er rétt.
Annars hefur mér alltaf fundist Grapevine frekar karllægt blað og hefur alltaf þótt það leiðinlegt að sjá fáar feminískar greinar þar því að öðru leyti hefur það verið mjög beitt og það eina sem fjallað hefur um ýmis þörf mál. Ég hef þó lesið það eitthvað minna undanfarið svo það gæti verið arfleifð fyrri ritstjóra og þeirrar staðreyndar að ég vann fyrir ofan Grapevine um tíma og man ekki eftir að hafa séð eina einustu konu í námunda við drengjastóðið sem þá stýrði blaðinu.
Kannski gæti karllæg ímynd verið ein ástæða þess að fáar konur vildu svara þér, Haukur. Ég hef ekki hugmynd um það. Ég veit bara að, líkt og í ritstjórnartíð Bryndísar á Stúdentablaðinu, reynist ekkert mál að fá konur til að skrifa fyrir Hugsandi, enda ritnefndin rík af konum (jafnvel of rík um þessar mundir). En ég er líka formaður Sagnfræðingafélags Íslands og þar reynist of mun erfiðara að fá framlög frá konum. Sagnfræðin er líka mjög karllægt fag. Svo karllægt að það hefur engum einu sinni dottið í hug að svo mikið sem ræða eða kanna stöðu kvenna innan fagsins.
Þessi tvö dæmi eru mjög ólík en þau undirstrika það sem ég er að reyna að sýna fram á. Þ.e. að hugsanlega njóti Grapvine ekki traust meðal kvenna og því líti þær ekki á blaðið sem sinn vettvang. Og það er ekki vandamál kvenna, það er vandamál blaðsins (og jafnvel alls samfélagsins í stækkaðri mynd).
Því stakk umkvörtunin í leiðaranum dulítið þótt ég hafi heyrt hana oft áður á ýmsum vettvangi. Sjálf hef ég barmað mér í svipuðum dúr, a.m.k. þar til að ég kom auga á að aðrir ættu ekki í neinum vanda með þátttöku kvenna og fór að skoða hvað væri í gangi þar á bæ. Ekki að það hafi bætt vanda sagnfræðingastéttarinnar yfir nótt. En ég uppgötvaði allavega að maður fær ekki konur til að taka þátt með því að væla yfir því að konur taki ekki þátt og sú viðhorfsbreyting á líta á vandamálið sem samfélags- eða stéttarvandamál í stað þess að kenna öðru kyninu um er tvímælanlaust skref í rétta átt ...
... sem og vonandi þessar samræður sem eiga sér stað hér.
P.s. og Bryndís. Það má sko alveg kalla mig femínista, enda er ég það. En ég bendi þeim sem vilja meiri tilbreytingu á að ég geng líka undir heitunum kona, sagnfræðingur, nörd, miðbæjarrotta, doktorsnemi og fleira í þeim dúr.
Íris Ellenbergerskrifaði klukkan 3.2.2010 11:18
Skemmtilega hressandi umræða!
Elín Ösp Gísladóttirskrifaði klukkan 3.2.2010 14:42
Frábær umræða!
Sérstaklega er ég sammála þessum tveimur efnisgreinum Bryndísar og svo Írísar:
„En tengslanetum heimsins er samt áður sem svo hagað að sniðugar stelpur komast oft ekki að, að einhverjum ástæðum, þykja ekki vera jafn eftirsóknarverðar og strákarnir (nema Ásdís Rán).“
„ En ég uppgötvaði allavega að maður fær ekki konur til að taka þátt með því að væla yfir því að konur taki ekki þátt og sú viðhorfsbreyting á líta á vandamálið sem samfélags- eða stéttarvandamál í stað þess að kenna öðru kyninu um er tvímælanlaust skref í rétta átt ...„
Þau litlu kynni sem ég hef haft af því að starfa í fjölmiðlaheiminum virtust einnig ekki bjóða upp á annað en að maður sjálfur þyrfti að haga sér eins og e-r spaðagaur, þyrfti að vera harður og helst kalla alla viðmælendur sína mongólíta. Og hafa engar stelpur í kringum sig.
En svo er má reyndar kannski ekki heldur gleyma að þetta hallar ekki aðeins á kvenkynið heldur eiginlega alla sem voru ekki í morfís í menntó, stúdentapólitíkinni etc og eru helst einnig í hljómsveit, stjórnmálaflokk eða kallar sig hönnuð eða e-ð álíka. Semsagt spaði/framapotari.
Get lítið sagt um tjeð Grapevine blað þar sem ég hef eigi litið það...en verð að taka undir að það birtist mér sem fremur karllægt...og 101 ég er á KB-legt (en þangað vilja útlendingarnir máske)
Nanna Hlínskrifaði klukkan 3.2.2010 15:33
Sæl öll,
mér þykir nöturlegt að margir þeir sem skrifa athugasemdir hér hafa ekki lagst svo lágt að lesa blaðið.
Ég varð hálf fúll yfir kómentum um kvenleysi og skort á kvenlegum áherslum, fletti yfir bunka síðasta árs og ætlaði að búa til flott excel skjal sem sýnir svart á hvítu hvað við höfum verið að gera.
Svo nennti ég því ekki. Veit alveg sjálfur hvernig pennahópi okkar er skipt og finnst það í raun blasa við þeim sem les blaðið. Fann þó í síðustu tölublöðum síðasta árs m.a. greinar um Norrænu Kynja- og valdaráðstefnuna, kynferðislegt ofbeldi á Íslandi, viðtal við femíniska leikskáldið Paulu Vogel og svo úttekt á vændi á Íslandi.
Uhm, já. Nema hvað. Sorrí með það.
Mér þykir einsýnt á öllu að ég þurfi að breyta sjálfum mér einhvernvegin til að jafna hlutföll þeirra sem nenna að svara erindum mínum.
Allar ábendingar um hvernig má auka traust kvenna á miðlinum eru vel þegnar. Og án gríns, ég tek þetta heví alvarlega.
---
Ég vann annars einusinni á tímaritinu Orðlaus, sem var "kvenkyns fjölmiðill" - rekið af þremur stúlkum og hvert einasta eintak var skrifað af kvenfólki líka.
Þar fannst mér Steinunni ritstýru takast ágætlega upp með að blanda saman dægurefni og svo alvarlegri pælingum.
Samt man ég að femínískir vinir mínir voru alltaf jafn brjálaðir yfir blaðinu og því sem þar stóð.
Ég man ég hugsaði þá: "Mikið er þetta eitthvað skrýtin umræða."
---
Jæja, nóg um það. Ég baðst afsökunar á kvenmannsleysinu í blaðinu sjálfu og hef gert það aftur hér í kommentakerfinu. Skal gera það einusinni enn:
Mér fannst og finnst glaaaaaatað hvað það voru fáir kvenkyns viðmælendur í ársuppgjörshefti blaðsins og biðst afsökunar á því.
Haukur Sigurbjörn Magnússonskrifaði klukkan 3.2.2010 18:51
Sælinú,
Vandamálið við ritstjórn Kistunnar er einfaldlega það að þegar ekkert er borgað fyrir greinaskrif þá ræður ritstjóri í raun litlu um hverjir skila efni, maður reynir einfaldlega að leita út um allt. En það er rétt að hingað til hafa fleiri karlar hafa skilað inn efni – og það örlitla sem ég hef kosið að birta ekki hefur verið frá körlum, ég á enn eftir að hafna grein frá konu. Ég hef hins vegar auglýst eftir efni frá konum til jafns við karla (með þeim fyrirvara að ég er bæði með eigin póstlista og svo innri og ytri póstlista Akademíunnar, ég veit ekki hver kynjahlutföllin á síðarnefndu póstlistunum eru). Og það er vissulega á to-do listanum að leita víðar fanga eftir pennum – það hefur barasta ekki komist í verk ennþá. Það er í raun helst að ég geti haft einhverja stjórn á kynjahlutföllunum í Kistulúðanum, enda eru hlutföllin þar hnífjöfn.
En auðvitað verður þetta dálítið Catch-22 miðað við þessa setningu: “Karlar eru ríkjandi á miðlum eins og Kistunni og Pressunni ásamt því sem Sverrir Stormsker fær reglulega að ausa kvenhatri yfir lesendur Moggans.” Nú ofbauð einum karli pistlar Sverris og sendi mér pistil um efnið sem ég birti á Kistunni – er ég með því að karlvæða umræðuna?
Að því sögðu hélt ég að þetta væri hreinlega tilviljun á Kistunni – það er hreinlega ekki það stór hópur sem hefur skrifað á Kistuna þessa mánuði eftir að ég tók við – en ef það er rétt að konur séu tilbúnari til þess að skrifa fyrir aðrar konur, sem er velt upp sem möguleika hér að ofan, þá er ósköp lítið sem við karlritstjórarnir getum gert í því nema að segja af okkur. En það samt gengur ekki alveg upp – skv. Því yrðu bara karlablöð og kvennamiðlar, allt eftir kyni ritstjóra – og það væri frekar ömurlegt.
Og aðeins um þessa klausu: “hugsanlega njóti Grapvine ekki traust meðal kvenna og því líti þær ekki á blaðið sem sinn vettvang. Og það er ekki vandamál kvenna, það er vandamál blaðsins (og jafnvel alls samfélagsins í stækkaðri mynd).” Nú má vel vera að það sé karlaslagsíða á Grapevine, en ég held það sé fráleitt að kalla það karlrembublað – og þannig get ég ekki annað en varið Hauk aðeins hér, ef konur vilja ekki skrifa fyrir hann er voðalega lítið sem hann getur gert í því. En er lausnin ekki hreinlega sú að bombardera Grapevine, Kistuna og aðra miðla landsins með greinum til þess að rétta af kynjahlutföllin? Kannski eru einhverjir miðlar þarna úti sem myndu hafna grein af þeirri ástæðu einni að kona skrifi hana, en ég þykist viss um að þessir eru ekki þar á meðal.
Það má samt alveg hafa í huga líka að þetta er ekki alls staðar svona – langflest tímarit sem gefin eru út hérlendis eru að megninu til skrifuð fyrir konur og jafnvel með konur sérstaklega sem markhóp. Hins vegar er alveg rétt að það er skandall hve mörgum konum hefur verið sagt upp á Mogga, Fréttablaði og RÚV – en það breytir því ekki að þegar kemur að aðsendum greinum, borguðum sem og óborguðum, þá er auðvelt að finna ímeil á flestar ritstjórnir og senda inn efni eða hugmyndir að efni. Ég er ekki frá því að það gæti verið upphafið af byltingunni.
Aðeins um Stúdentablaðið; það eru töluvert fleiri konur en karlar í HÍ – getur það skýrt að fleiri stelpur skrifi þar? Ég veit það ekki, en ég man hins vegar að þegar Atli Bolla var ráðinn ritstjóri hjá Stúdentablaðinu þá var dæst á ritstjórn menningardeildar og fréttin sett í örlítinn mola, á meðan Bryndís var gerð að aðalskonu árið eftir. Kannski kom karlremban svo upp í þeim eftir að ég lét mig hverfa í frílansið á haustin, ég veit það ekki.
Allar sögur um að það sé eitthvað erfiðara að fá stelpur í viðtal eru hins vegar tóm tjara – einfaldlega af því það kemur sárasjaldan fyrir að einhver hafni viðtali, og það á við um bæði kynin.
Ásgeir H Ingólfssonskrifaði klukkan 3.2.2010 19:35
Það er nú alveg ýmislegt sem hægt er að gera annað en að segja upp öllum karlkyns ritstjórum, t.d. væri auðveld lausn að fá konu í ritstjórn sem hefði gott kvennatengslanet, vissi hvaða konur væru að pæla í hverju og ættu e.t.v. auðveldara með að laða konur að blaðinu.
Ég má til með að bæta við hlekk á viðtal við Auði Styrkársdóttur sem heyrðist á Rás 1 um helgina. Þátturinn fjallar um konur og sveitastjórnarkosningar en mér sýnist ýmislegt mega heimfæra upp á það sem við höfum verið að ræða hér. Slóðin er: http://www.ruv.is/heim/ahugavert/nanar/store218/item323669/
Annars langar mig líka að þakka Hauki fyrir greinargóð svör og ykkur öllum fyrir heiðarlega og uppbyggilega umræðu. Megi hún halda áfram, hér sem og á öðrum vettvangi.
Íris Ellenbergerskrifaði klukkan 3.2.2010 19:45
Ásgeir, og áhugasamir:
Ég vil ekki dúndra greinum bara eitthvað út í loftið. Ég er á því að fólk megi aðeins hugsa áður en það skrifar: Hef ég eitthvað að segja? Hefur þetta einhvern tilgang? Þess vegna ætla ég ekki að dúndra greinum á Grapevine og Kistunna, og hvaðeina, bara til að jafna einhver kynjahlutföll. Það að ég sé kona nægir mér ekki eitt og sér til þess að skrifa greinar.
Nú man ég eftir grein eftir sem tók 3 síður í Grapevine, og var algört rusl (grein um að ímynd Íslands væri æði og að við ættum að selja hana með öllum ráðum, og það var hálfber stelpa framan á blaðinu í tilefni greinarinnar, vafin í íslenska fánann - skrifuð af starfsmanni Útflutningsráðs). Ég held að þarna hefði t.d. mátt vel spara 7 tré í Amazon. Og eflaust mætti segja það um mjög mikið af þeim "álitum" sem eru prentuð á pappír dags daglega. - Kannski er vandamálið ekki einfaldlega að stelpur mættu skrifa meira... heldur, eins og þú bendir á Ásgeir, sem ert að hafna greinum frá strákunum, þá mættu strákar jafnvel "skrifa og tala minna". (hljómar frekar aggresívt hjá mér, en guð má vita að heimurinn er að drukkna í álitum: http://vefritid.eyjan.is/index.php/greinasafn/min-skodun-hey-hey-her-er-eg).
Mín skoðun er sú að fólk með skoðanir mættu hafa færri og betri skoðanir.
Ég held að við verðum líka að muna að taka ekki neinu af þessari umræðu persónulega! Hér er ekkert til að biðjast fyrirgefningar á. Og þetta snýst ekki, þótt það líti út þannig í fyrstu, um eitthvað stelpur á móti strákum. Þorgerður Katrín er engu skárri en íhaldsömu kallanir, og allt það. Haukur S í Orðlaus er líklegast betri "stelpa" en flestar aðrar.
Þetta snýst um hugsunarhátt, að gera ráð fyrir að í heiminum séu bæði konur og kallar, og að hvorutveggja séu jafn eftirsóknarverð. Þess vegna sagði ég í fyrsta kommentinu: Ef kvenmannsleysi er eitthvað vandamál þá hlýtur bara eitthvað að vanta upp á tengslanetið. Það er allt svo vaðandi í sniðugum og cool stelpum í 101, að mér finnst, að það er ekki þverfótandi fyrir þeim!
En þá kemur samt kannski babb í bátinn. Af hverju ætti Grapevine að spjalla við leirlistakonurnar, hjúkrunarfræðingana, grúp-píurnar, verslunarstjórana í tískubúðunum, ljóðastelpurnar, innslagsstelpurnar í Kastljósinu, stelpur sem fara í sjálfboðaliðastörf til Afríku ...? Miðlar eins og Grapevine eru að fókusera á tónlist, og rokk og ról, hörðustu málefni líðandi stundar, það sem töff er!
Og það sem töff er er einmitt gjarnan töff af því að það eru svo fáar konur þar. (Nú hef ég t.d. heyrt vinkonu mína segja mér að gömlu læknarnir á Landsanum séu sumir fúlir yfir hversu margar konur eru í læknisfræði, það minnki virðingu starfsstéttarinnar).
Í annan stað er blaðið fyrir "unga fólkið". Og konur springa oft út sem listamenn eða "gerendur" seinna en strákarnir.
Þess vegna held ég já, að vandamálið sé stærra en Haukur SM persónulega (auðvitað Haukur minn!), og ef það á að breyta þessu þarf að breyta okkur eigin hugsunarhætti um hvað er eftirsóknarvert og töff, fyrst.
Þarf ekki bara að stofna þá blað sem finnst töff að spyrja leirlistakonu álits á einhverju, og hafa Ingibjörgu Haralds á forstíðunni, eldri konu sem er jú töff? - en ætli það blað yrði nú ekki fljótt stimplað sem ókúl og boring... "þetta er svona konublað".
Jæja, þetta var nú svona það sem ég pældi á þessum síðustu og verstu ...
Bryndis BJörgvinsdóttirskrifaði klukkan 3.2.2010 21:48
*hóst. Afsakið stafsetningavillurnar. Ég er ekki með gleraugun mín.
Bryndis BJörgvinsdóttirskrifaði klukkan 3.2.2010 21:49
Hmm Ásgeir
(Sorry Hugsandi hvað ég kommenta mikið)
... það var rétt hjá þér með Aðalskonuna. Líklegast liggur vandamálið ekki alveg þar, heldur frekar í tengslanetunum fólks á milli, og einnig inn á fjölmiðlana.
Mér þætti t.d. gaman að vita hlutföll karla og kvenna í blaðamannastéttinni varðandi "Fólk" dálkana. Ég skrifaði einu sinni Visi.is e-mail til að skamma þá fyrir þetta: http://vefritid.eyjan.is/index.php/greinasafn/af-sexy-naudgun
Áður en ég skrifaði þeim fór ég yfir starfsmannalistann þeirra, og sá að það var 1 kona að skrifa í "Fólk" á móti einhverjum 5 gaurum. Þannig að ég byrjaði e-mailið á:
Jæja strákar!
... en auðvitað var eina konan fengin til að skrifa mér til baka (eða ég var ýkt óheppin), til að segja mér að ég væri rugluð að halda að þarna væru aðallega strákar að vinna! (ég benti henni svo bara á starfsmannalistann.)
En ef það er rétt sem mig grunar, að mun fleiri "ungir hressir" strákar vinni í þessum "fólk" dálkum en konur, þá eru margföldunaráhrif tengslanetisins augljós. Jú ég var aðalskona, af "kynjakvótaástæðum" skal ég ekki segja, kannski. En ég veit þó að þegar Atli Fannar komst í "Fólk" dálkinn af því að hann var að pæla í að hafa Dominos auglýsingu á baksíðu næsta Monitor var eitthvað annað í gangi, a.k.a. feitt tengslanet og strákastælar. (annað dæmi um pappír sem hefði mátt spara).
Bryndis BJörgvinsdóttirskrifaði klukkan 3.2.2010 22:04
Hæ Briss,
Nokkur komment á kommentið þitt:
-Ég sé ekki tilganginn með því að draga grein Bergs Ebba frá árinu 2008 í umræðuna (nema kannski til að benda á að því hefti var ritstýrt af kvenmanni - ha ha ha).
-Eins og ég hef bent á - þá tölum við bara víst við helling af kjellingum. Þær skrifa meiransegja megnið af blaðinu. Í þessum skrifuðu orðum sit ég á skrifstofu með þremur stelpum hérna, að klára blað. Það er ekki ein grein um bíkínímódel, brjóstaskorur eða fótbolta í því heldur.
-Það er ekki nóg af stelpum í músík.
---
Svo er hérna annað sem ég var að spá. Það virðist mikið púður fara í það að gagnrýna að ég hafi minnst á og kvartað kvenmannsleysi í álitsgjöf í inngangi.
En hvað ef... ég hefði ekki gert það?
Hér var allavega viðurkennt að það var ákveðið vandamál til staðar, og kvartað yfir því. Það hefði líklega sagt meira um blaðið og ritstjórnarstefnu þess hefði enginn leitt hugann að því að þarna voru engar stelpur með.
Fer ekki frekar mikið púður femenista almennt í að eilíenera þá sem einmitt eru líklegir til að vera sympatískir málstaðnum? Að bitsja í Orðlaus fyrir að birta tískuþætti og meiköppráð í stað þess að fara á leitirnar við ritstýruna að fá að koma að bálki um kynjamisrétti?
Að vaða í eina meinstrím tímaritið sem nennti að senda blaðamann á málþing um Kyn og Vald uppí háskóla?
Mér er svolítið farið að finnast það.
Haukur Sigurbjörn Magnússonskrifaði klukkan 3.2.2010 22:16
Haukur:
Enginn af punktunum þínum eiga eitthvað erindi við það sem ég hef skrifað:
Ég nefndi grein Bergs Ebba (án þess þó að nefna hann á nafn) sem dæmi í svari mínu til Ásgeirs um texta sem betur hefði mátt missa sig, þegar hann var að stinga upp á að konur dúndruðu frá sér greinum. Af því að mér finnst mikilvægt að fólk hafi eitthvað að segja. Ég er enn á því að það hafi bara verið ágætt dæmi þar um, og er 100% sama að því hafi verið stýrt af konu, enda hef ég þegar sagt að "konur" sem slíkar séu engin lausn.
Ég sagði aldrei að það væri ekki nóg af stelpum í Grapevine. Ég hef hinsvegar sagt að þeir sem kvarta undan kvenmannsleysi - að þeir fái ekkert stöff frá konum - þekki líklegast þá bara ekki margar stelpur. Þú þekkir þær greinilega, þannig að ekki er það problem.
Og ég er nú þegar búin að benda sjalf á að það séu ekki margar stelpur í tónlist.
Og jú mesta púðrið fer vitaskuld í þá sem maður hefur trú á og getur talað við. Ég held að það eigi við um femínista sem og vinstrimenn sem eru endalaust að pota hver í annan, og meira eftir því sem skoðarnir þeirra eru líkari. Ég held líka að það sé heilbrigðara en t.d. steingervingarnir í íhaldsflokkunum.
Bryndis BJörgvinsdóttirskrifaði klukkan 3.2.2010 22:29
Ég hérna... já. Það er nefnilega það?
Æ ég vildi að þú myndir senda mér einhverja hressa grein. Þú ert alltaf svo skemmtileg.
H
Haukur Sigurbjörn Magnússonskrifaði klukkan 3.2.2010 22:37
,,ef ekki er hægt að semja við þessa menn, þá verður að fara aðra leið" - Formaður Sjálfstæðisflokkins í Kastljósi, 5.feb 2010.
I rest my case!
Hafdís Erla Hafsteinsdóttirskrifaði klukkan 4.2.2010 1:20
Það er örugglega offramboð á flestu, í einhverjum skilningi, í sex milljarða manna heimi. En það er samt aldrei offramboð á góðum greinum þótt það sé alltaf offramboð á vondum greinum.
Og ég meinti góðum greinum, þótt ég hafi ekki tekið það fram. Sem er minn feill, en mér finnst að það ætti ekki að þurfa að taka það fram - en það virðist samt stundum tilfellið, ég þekki alveg þá sem mæla allt í dálksentimetrum, slögum, hittum o.s.frv. Og kannski eru stelpur almennt vandvirkari en strákar, samviskusamari - sem er jákvætt, ekki neikvætt - en svo er auðvitað annað mál hvar mörkin liggja á milli vandvirkni og fullkomnunaráráttu ... hvenær er maður að vanda sig og hvenær er maður bara orðinn anal?
Ásgeir H Ingólfssonskrifaði klukkan 4.2.2010 14:13
En kannski liggur vandamálið (eða hluti þess) einmitt þarna, í dedlæninu, í framleiðslukröfunni. Það er ekki beðið eftir þeim sem vilja vanda sig, allir hinir þurfa að komast heim til sín að grilla ...
Ásgeir H Ingólfssonskrifaði klukkan 4.2.2010 14:23
Frábær umræða og þörf. Mér finnst stundum hafa verið þessi "unghrútalykt" af Grapevine og eiginlega bara oft blöðum sem fjalla um tónlist og tíðaranda. En ég vil og get ekki dæmt Grapevine upp á síðkastið þar sem ég hef einfaldlega ekki lesið það nógu oft (sem er minn missir, þar sem mér hefur fundist blaðið með betri fjölmiðlum hér á landi og í raun synd að það komi ekki út á íslensku því ég tel það oft hafa átt brýnt erindi við landann með hnyttinni samfélagsgagnrýn).
Mér finnst Haukur verjast fimlega og, þekkjandi hann persónulega, er ég þess fullviss að hann er málstaðnum (les. femínisma) haukur í horni fremur en einhver ránfugl. Hvað þá hræpotandi gammur. Og mér finnst merkilegur og heiðarlegur punktur hjá honum að benda á þessa slagsíðu í leiðara blaðsins. Því hann hefur örugglega frekar kastað ljósi á vandamálið með því að gera það en ef hann hefði látið kyrrt liggja. Slík þögn og tómlæti hefði náttúrulega líka verið rakið merki um bullandi karlrembu. Ég er í öllu falli feginn því að Haukur kaus að tjá sig um þetta fremur en að þegja.
Á hinn bóginn finnst mér líka áhugaverður punktur sem Íris bendir á varðandi tengslanetið. Það er nú bara oft þannig að karlar þekkja fleiri karla og konur fleiri konur. Þess vegna er einmitt svo nauðsynlegt að bæði kyn eigi fulltrúa í ritstjórnum, sem og öðrum stofnunum samfélagsins. Svo mætti líka athuga að kalla tvöfalt fleiri konur en karla til starfa, til að tryggja jafna útkomu. Sé það á annað borð rétt að það sé erfiðara að fá þær í liðið og að "afföllin" séu svona mikil í þeirra hópi (ég hallast reyndar frekar að þessu með tengslanetið).
Ég veit ekki með þetta innslag hjá Ásgeiri um vandvirknina. Í fljótu bragði get ég ekki ímyndað mér að konur eigi eitthvað erfiðara með að halda deadline. Og sé raunin sú að þær séu almennt samviskusamari og vandvirkari ætti það einmitt að vera öfugt. Þ.e. þær ættu að vera mun duglegri við að halda tímamörkin (samviskusemin). Nú veit ég ekki hvort þetta hafi verið rannsakað nákvæmlega en flestar konur sem ég hef unnið með hafa verið samviskusamar og vandvirkar (kannski vegna þess að þær mæta meira mótlæti og þurfa þar af leiðandi, því miður, að leggja meira á sig en karlarnir til að sanna sig?) Ég hef hins vegar líka kynnst konum sem eru fljótfærar og hroðvirknar.
En ég er sammála Ásgeiri um dedlænið og framleiðslukröfuna. Að það sé almennt ekki beðið eftir þeim sem vilji vanda sig. Mér finnst þetta sérstaklega mikið vandamál hér á Fróni (kannski sér maður þetta betur í smæðinni) og kristallast hvað best í lélegum fjölmiðlum.
Svona almennt.
Hilmar Magnússonskrifaði klukkan 4.2.2010 23:50
Þetta er áhugaverður punktur með vandvirknina og áhersluna á framleiðnina hjá Hilmari og Ásgeiri.
Vandamálið er nefnilega líka það að (eins og hundrað manns hafa bent á á undan mér) konur eiga að vera "vandvirkar og samviskusamar" á meðan "snilligáfa" karla, aðallega ungra karla, liggur í því að þeir geti tekið að sér miklu meiri en þeir ráða við sem samt skilað af sér skítsæmilegu verki. Síðan stæra þeir sig af því að hafa bara "rétt byrjað á þessu í gærkvöldi" og tekið "all nighter" á þetta og hljóta hrós fyrir þótt verkið hafa bara verið skítsæmilegt. Ég þekki nokkra karla sem hreinlega stunda þetta og segja já við öllum mögulegum verkefnum þótt þeir viti að þeir hafi ekki tíma til að sinna þeim almennilega. Ég hef aldrei vitað til þess að konu sé hrósað fyrir slík vinnubrögð heldur eru þær iðulega álitnar "fljótfærar og hroðvirknar" ef þær grípa til svipaðra ráða.
Þannig að þetta snýst ekki bara um afrakstur vinnunnar heldur einnig þá merkingu sem lögð er í vinnubrögðin og sú merking er mismunandi eftir því hvort kynið á í hlut.
Þannig að það er alveg rétt, eins og einhver benti örugglega á hér að ofan, að vandamálið er ekki bara að (sumar) konur segja "nei" of oft heldur líka að (sumir) karlar segja "já" of oft. Þetta væri ekki vandamál ef kynin væru dæmd á sama skala en þá erum við aftur að farin að ræða um samfélagsviðmið og samfélagsvandamál þannig að það er líklega best að vísa í umræðuna hér að ofan svo ég fari ekki að endurtaka mig.
Íris Ellenbergerskrifaði klukkan 5.2.2010 10:36
Mig langar að þakka samstarfskonum mínum fyrir frábæra og þarfa rýni.
Ég tek undir með síðustu orðum þínum Íris - auðitað er vandinn risavaxinn og útsmoginn. Þess vegna er líka engin ástæða til þess að fólk sé hér að taka þetta sem persónulegri gagnrýni eða að verið sé að vaða í einn fjölmiðið frekar en annan. Þú sagðir það sjálfur í upphafi Haukur að þér kæmi þessi umræða ekki á óvart. Nema hvað! Þú sýndir jú sjálfur sóma þinn í því að benda á vandamálið í leiðara blaðsins og það er vissulega skref í rétta átt - einmitt vegna þess að það er opinbert ákall eftir frekari umræðu um þetta vandamál. Takk fyrir það!
Og Íris, ég held það sé í lagi að þú endurtakir þig - „Auk þess legg ég til að Karþagó verði lögð í eyði“ ...og allt það
Þóra Pétursdóttirskrifaði klukkan 5.2.2010 15:48
Tek fram að ég held að stelpur séu alveg jafn líklegar til þess að standa við deadline og strákar (en kannski ólíklegri til þess að taka að sér verkefni ef þær eru ekki vissar um að ná deadlæninu?), ég var fyrst og fremst að velta fyrir mér kreppu íslenskra fjölmiðla í breiðara samhengi en endilega kynjuðu - þetta með framleiðslukröfuna hef ég margoft bölvað, kannski of oft í hljóði - en þar sem við erum stödd á akkúrat þessum spjallþræði velti ég fyrir mér hvort að þar sé kynjamunur á eða ekki. Ég er alls ekkert viss um það, þess vegna eru öll þessi kannski - en það er möguleg skýring.
Ásgeir H Ingólfssonskrifaði klukkan 5.2.2010 16:50
Er ekki frá því að Íris hafi komust nokkuð nálægt kjarna vandans með þessu:
„konur eiga að vera "vandvirkar og samviskusamar" á meðan "snilligáfa" karla, aðallega ungra karla, liggur í því að þeir geti tekið að sér miklu meiri en þeir ráða við sem samt skilað af sér skítsæmilegu verki.“
Og ég held þetta sé ein ástæðan fyrir því að konur eru miklu fleiri í háskólum á meðan karlar dómínera áfram atvinnulífið. Ég man vel eftir því þegar ég var að útskrifast úr menntaskóla og áttaði mig á því að það var hægt að stimpla alla strákana, þeir voru allir góðir í einhverju einu ákveðnu og það vissu flestir af því - á meðan voru stelpurnar oftast með betri einkunnir, samviskusamari. Ástæðan hefur samt ekki með neina snilligáfu eða neinn eðlismun að gera, frekar það að stelpur fá síður leyfi til þess að vera trassar - sem getur verið nauðsynlegt til þess að sökkva sér ofan í þetta eina, hvort sem það er ljósmyndun, djúpköfun eða eitthvað annað. Þær eiga að standa sig en það er ekki skilgreint neitt frekar, það er eins og þeirri ósanngjörnu kröfu skólakerfisins að gera bara eins og þeim sé sagt“ sé ófrávíkjanlegri fyrir stelpur - og kannski er bottom lænið að það er of stutt síðan húsmóðurhlutverkið taldist eðlileg örlög hverrar konu, og einmitt þess vegna eru þær ekki spurðar nærri því nógu oft hvað þær ætli að verða þegar þær verði stórar?
Ásgeir H Ingólfssonskrifaði klukkan 5.2.2010 17:04