Greinar í flokknum Dægurmenning
Með tóbakspontu í pilsvasanum-Af tóbaksháttum kvenna
Árið 1997 sendi Þjóðháttadeild Þjóðminjasafns Íslands spurningalista til eldra fólks varðandi tóbakshætti fyrri ára. Þar var meðal annars spurt út í tóbaksnotkun kvenna, hvort hún hafi þótt fín eða subbuleg og hvernig tóbaks þær hafi neytt. Það þarf svosem ekki að koma á óvart að úr svörum heimildarmanna sé það helst að ráða að reykingar og önnur tóbaksnotkun hafi þótt mikið karlasport – staðfesting karlmanna fyrir sjálfum sér og öðrum að þeir væru komnir í fullorðinna manna tölu: Orðnir alvöru karlmenn.
Lesa áfram »Skítug jól
Það var aðfangadagur og ég og bróðir minn sátum á stofugólfinu heima og vorum í hláturskasti yfir vitleysunni í Jóga birni þegar við heyrðum skaðræðisöskur innan úr forstofunni. Við hlupum fram og sáum aftan á mömmu rífa alla skóna úr forstofuskápnum. Síðan snéri hún sér að okkur með hendurnar fullar af ryki. „Kallið þið þetta þrif?!!“ Við litum lúpuleg á hvort annað og hristum svo höfuðin í skömm. Við höfðum reynt að sleppa vel við þrifin. En Adam var ekki lengi í paradís því að mamma hafði yfirnáttúrulega hæfileika, hún heyrði allt sem gerðist í húsinu og vissi upp á hár hvort við höfðum klárað þrifin eða ekki.
Lesa áfram »Dauðarokk
Ef að það er eitthvað sem allar lífverur þessarar jarðar eiga sameiginlegt er það að lífsferli þeirra mun einn daginn ljúka. Dauðinn er þar af leiðandi það eina sem maðurinn getur gengið að sem vísu. Dauðleiki mannsins er án efa hans stærsti ótti en um leið það sem gefur lífi hans tilgang, því til þess að öðlast tilgang þarf lífsferillinn að hafa endi. Þessi kaldhæðnislegi sannleikur dauðans hefur gert hann að einu helsta umfjöllunarefni listamanna, og eru tónlistarmenn þar engin undantekning. Í byrjun tíunda áratugarins braust fram á sjónarsviðið tónlistarstefna sem ekki aðeins fjallaði um dauðann heldur beinlínis kenndi sig við hann.
Lesa áfram »Spaghetti vestrar - tónlistin
Spaghetti vestrarnir, kvikmyndirnar og tónlistin endurspegluðu það samfélag sem þeir komu frá. Þetta voru eftirstríðsárin á Ítalíu, landi sem barðist í síðari heimstyrjöldinni og beið ósigur. Þá hafði landið verið undir stjórn Benito Mussolini og höfðu flestir þeir Ítalir, sem komu að þessum vestrum, alist upp undir fasistastjórn hans.
Vestrarnir gerðust því oft á tímum þrælastríðsins í Bandaríkjunum og þar á eftir, þar sem fólk var að byggja upp samfélagið og hefja nýtt líf eftir stríð og tónlistin styður þetta.
Bleikt og blátt
Hver vill búa í heimi þar sem konur geta ekki keypt sér þá skó sem tærnar girnast eða lagt í stæði með listfengum hætti eftir eigin nefi eða fengið að stjórna heiminum?
Þessi spurning var lögð fram í vikuritinu Birtu ekki alls fyrir löngu. Ég geri ráð fyrir því að hún sé sett fram í hálfkæringi og jafnvel má greina í henni eilítinn kaldhæðnisbrodd ef vel er að gáð. Hins vegar má líka sjá í henni mjög útbreidda skoðun á því hvernig litið er á hæfileika, eða hæfileikaskort, kynjanna á vissum sviðum. Í nánast hverju einasta tímariti og mörgum dagblöðum má sjá misgáfulegar alhæfingar um kynin.
Lesa áfram »