Greinar í flokknum Háskólanám
Alltaf á mörkunum - hugmyndasaga í Gautaborg
Hugmyndafræði hefur í gegnum hugmyndasöguna verið stillt upp sem andstæða þekkingar og sannleika. Hugmyndafræði gefur skakka mynd af raunveruleikanum, slær ryki í augu fólksins, hún er falsvitund og órar sem tengjast hagsmunum og ekki hlutleysi. Og það sem meira er, hugmyndafræði er tengd pólitík og pólitík er eitthvað sem á að halda fjarri vísindunum. Eða, með öðrum orðum: vísindin eiga að vera laus við og óháð pólitík. Vísindin fjalla um þekkingu en pólitík hverfist um skoðanir.
Lesa áfram »Hugvit – Hugsanleg verðmætasta auðlind landsins.
Lengi vel hef ég haft það á tilfinningunni að íslensk stjórnvöld hafi ekki minnstu hugmynd um hve verðmætt hugvit er. Áherslan virðist oftar en ekki lögð á fiskiðnað og ál. En hvert skyldi kílóverðið vera á hugviti samanborið við t.d. fisk eða ál?
Tekið skal fram að þetta eru einungis vangaveltur og lítt vísindaleg athugun, en hugsanlega getur þessi spurning vakið einhvern til umhugsunar og þess vegna finnst mér einhver þurfa að spyrja hennar.
Samspil mannréttinda og öryggis
Hvernig er að læra öryggisfræði í landi eins og Bandaríkjunum sem sér óvini í hverju horni? Og hvernig verður að læra mannréttindi í landi sem kaus forseta sem reyndi að lögleiða pyntingar í nafni þjóðaröryggis? Þegar öllu var á botninn hvolft þá var þetta skólinn sem Condoleezza Rice lærði til meistarnáms, og spurningin var hversu mikil áhrif skólinn hafði á hugmyndafræði hennar?
Lesa áfram »Steinborar og norrænir sagnfræðingar
Leiði ég hugann að hljóðum sem tengjast háskólanámi mínu er líklega eitt hljóð eftirminnilegra en önnur. Það er surgið og skröltið sem heyrist þegar borað er í steinvegg. Það hljóð fylgdi mér bæði á heimili og í skóla meira og minna allan minn háskólaferil. Það hefur skapað þá tengingu í mínum huga að þegar ég sé aðalbyggingu HÍ þá kemur surgið í steinbornum í hugann. Þeir sem þekkja þetta hljóð vita að það er truflandi og venst ekki og með það í bakgrunni kemst einbeitingin tæplega að. Það er ekki „bakgrunnstónlist“ andlegra afreka. Að heyra og sjá eitthvað sem líkist eldri upplifunum sendir mann oft til baka í huganum, þ.a.l. leið mér í síðustu viku dálítið eins og ég væri kominn aftur á skólabekk, en síðari hluta vikunnar eyddi ég löngum stundum í húsnæði Háskóla Íslands og hlýddi á fyrirlestra blandaða með hamarshöggum, járnaglamri og borhljóðinu eftirminnilega.
Lesa áfram »Að hefja nám í borg Absalons
Í sumar náði ég loksins þeim merka áfanga að útskrifast með B.Sc. gráðu í rafmagnsverkfræði eftir smá brölt í Háskóla Íslands. Verkfræðin er þó þess eðlis að til fá réttindi þarf maður að klára meistaranám. Eftir útskrift var því ekkert annað í stöðunni en að ganga strax í það mál og halda áfram í skóla í tvö ár í viðbót. Smá reynsla af meistaranáminu í HÍ var nóg til að sannfæra þennan nema um að meistaragráða frá skólanum væri liklega ekkert voðalega merkilegur pappír, alla vega ekki af gæðum námsins að dæma. Því var stefnan sett á kóngsins Kaupmannahöfn.
Lesa áfram »Kæri námsmaður, þú átt von á barni
Þegar fréttir fást um að ungviði sé á leið í heiminn er margt sem flýgur gegnum hugann. Hjá þeim sem ekki höfðu planað slíka uppákomu gætu fyrstu viðbrögð gætu verið eitthvað á borð við undrun og jafnframt sigurtilfinningu og sjálfsánægju með að genin muni lifa áfram. Gleði, kvíði og jafnvel taugaáfall. Hvað verður um námið? Hinar dýrmætu framtíðaráætlanir og skipulag verða fyrir algjöru raski. Kemst ég á vinnumarkaðinn þegar ég ætlaði mér, verð ég skuldum vafin að eilífu? Er þetta rétti tíminn, þegar fyrirlestrar, bókhlöðudvöl og verkefnasmíði einkenna mína tilveru?
Lesa áfram »