Greinar í flokknum Hinsegin fræði

Síðasta sumar var samþykkt löggjöf í Litháen sem tekur gildi 1. mars 2010 og kallast „Law on the Protection of Minors against the Detrimental Effect of Public Information“, sem gæti útlagst sem „Lög um verndun ólögráða einstaklinga fyrir skaðlegum áhrifum opinberra upplýsinga“. Þetta eru sem sagt barnaverndarlög. Það hljómar vel og skynsamlega, ef ekki væri fyrir þá staðreynd að þessi lög banna allar opinberar upplýsingar um samkynhneigð á þeim forsendum að vernda skuli kjarnafjölskylduna. Frá og með 1. mars nk. verður sem sagt bannað að fjalla um eða sýna samkynhneigð á nokkurn hátt á almannafæri í Litháen.

„Homo universalis“, furðufugl sem óð úr einu í annað, rannsakaði ótrúlega mikið af hlutum og fyrirbrigðum, skrifaði hugmyndir sínar með spegilskrift, hafði áhuga á fegurð og friði, en hannaði hertól og teiknaði angist manna rétt fyrir aftökur, þetta er Leonardó da Vinci. Litið var á Leonardó sem meistara og jafnvel goð, hann var upphafin strax eftir dauða sinn og engin listamaður gat nálgast hann að verðleikum. Á 17. og 18. öld var talað um hann í skólum sem besta listamann sögunnar. Á 19. öld fara þó gagnrýnisraddir að heyrast um það að hann hafi í raun verið ósköp venjulegur maður. Hann er þó ekki afhelgaður, ef þannig má komast að orði, fyrr en í byrjun 20 aldar. Það var gert með ritgerð Sigmund Freud um æsku Leonardós.

Sagnfræðingar hafa á seinustu árum og áratugum tekið að rannsaka sífellt fjölbreyttari viðfangsefni. Meðal þess sem ritað hefur verið um er saga kynverunda - eða það sem kallað hefur verið history of sexuality. En hvernig má nálgast sögu hins kynferðislega sviðs fortíðarinnar? Þeirri spurningu er velt upp í þessu greinarkorni. Reifaðar eru kenningar um kynverund (e. sexuality) sem kunna að nýtast til skilnings á fortíðinni.

Atriði sem aðgreina fólk hvort frá öðru, sem og þau sem tengja það saman, eru mjög mikilvægir þættir í félagslegu lífi, segir Meskell, á hvaða tíma sem er. Það breytist ekki, segir hún, en birtingarmynd og tjáningarform þessara þátta geta verið mjög frábrugðin þeim sem greina má innan vestrænnar menningar í dag.

Vestrænar hugmyndir um tvö kyn, karlkyns og kvenkyns, hafa oft ráðið túlkunum á kyngervum í gröfum þar sem aðeins hefur verið stuðst við líffræðilegar greiningar á kynferðum. Þó svo að þess konar greining geti hjálpað okkur við túlkun á efninu, þá snertir hún bara yfirborðið og mörg smáatriði fara forgörðum þegar þeirri aðferð er beitt.