Greinar í flokknum Í útlöndum

Fall múrsins náði strax augum heimsbyggðarinnar, enda um stórmerkilegan og jafnframt afar myndrænan atburð að ræða. Fréttamyndir af Berlínarbúum með hamar og meitil að kroppa niður múrinn eða vinum og ættingjum sem hlaupa hvort í annars faðm voru sýndar um alla heimsbyggðina. Berlínarbúar sjálfir voru líka vel með á nótunum um að hér væri um stórmerkilegan sögulegan atburð að ræða. Mánuðina eftir fallið mátti alls staðar sjá og heyra hamarshögg borgarbúa sem voru að hamast á múrnum. Ekki endilega til þess að rífa hann niður, það var um garð gengið, heldur til þess að komast yfir múrbrot til að eiga eða til að selja. Hin skammlífa borgarstjórn Austur-Berlínar eftir fallið, reyndi að vísu að slá eign sinni á múrinn, til að geta þjóðnýtt hagnaðinn af sölu hans til ferðamanna.

17.-30. nóvember sl. var Ísland á allra vörum í Caen og nágrenni. Margir helstu rithöfunda íslensku þjóðarinnar lögðu leið sína til borgarinnar og tóku þátt í pallborðsumræðum og viðtölum auk þess sem þeir hittu grunn- og framhaldsskólanemendur út um borg og bæi í syðri hluta héraðsins. Meðal þeirra voru Sjón, Steinunn Sigurðardóttir, Guðrún Eva Mínervudóttir, Kristín Marja Baldursdóttir, Árni Þórarinsson, Arnaldur Indriðason, Sigurður Pálsson og Jón Hallur Stefánsson. Efnt var til kvikmyndaveislu þar sem Frökkum var boðið að grandskoða og ræða kvikmyndir Friðriks Þórs Friðrikssonar, Sólveigar Anspach, Dags Kára, Baltasars Kormáks og Stúdíó Caoz. Tónlist lék einnig stórt hlutverk og ber þar helst að nefna tónleika Hamrahlíðarkórsins, Mr. Silla & Mongoose, Ghostdigital og Biogen auk kvikmyndatónleika Barða Jóhannssonar við sænsku kvikmyndina Häxan. Íslenski dansflokkurinn var einnig í öndvegi og hélt Frakklandsfrumsýningar á fimm dansverkum. Norrænudeild háskólans í Caen skipulagði málþingið L’Islande dans l’imaginaire um ímyndað Ísland með þátttöku 12 fræðimanna frá Frakklandi, Bretlandi, Bandaríkjunum og auðvitað Íslandi. Þá eru ótaldir margs konar listviðburðir, pallborðsumræður og sýningar. Það þarf því enginn að velkjast í vafa um að hátíðin er gríðarstór og gegnir þar af leiðandi mikilvægu hlutverki í að miðla og móta ákveðna ímynd af Íslandi. En hver skyldi sú ímynd vera þetta árið, svo stuttu eftir skipbrot íslenska efnahagskerfisins sem hefur svert orðspor Íslands í mörgum heimsins löndum?

Japanir eru í augum Íslendinga, sem og annarra Vesturlandabúa, mjög sérstök þjóð. Þeir þykja mjög vestrænir miðað við aðrar Asíuþjóðir en einnig framandi og stundum óskiljanlegir. Svo mjög að það þykir flott og svalt að geta vitnað í dægurmenningu landsins og slegið um sem með orðum eins og otaku, hikikomori og nihonjinron. Mætti því ætla að þetta verði afskaplega svöl grein. Hugtakið otaku er einmitt eitt slíkra tískufyrirbrigða. Í ákveðnum hópum þykir það afar flott að kalla sig otaku sem er skondið þar sem orðið merkir einfaldlega lúði eða nörd. Það getur jafnvel þýtt „ofstækismaður“ í neikvæðasta skilningi orðsins.

Því hefur mannréttindaástandið í Íran, sem lengi hefur verið mjög ábótavant, ekki farið batnandi eins og ársskýrsla Amnesty International frá í fyrra sýnir. Nokkur fjöldi samviskufanga má enn dúsa í fangelsum landsins eftir ósanngjörn réttarhöld á undangengnum árum. Nokkur fjöldi fólks til viðbótar hefur verið handtekinn fyrir skrif í blöð eða á Internetið sem hafa þótt “ógna þjóðaröryggi.“ Árið 2004 voru 159 manns tekin af lífi í landinu, þar af einn einstaklingur undir lögaldri. Hún hét Atefeh Rajabi, sextán ára, og var hengd þann 15. ágúst fyrir hórdóm eftir ósanngjörn réttarhöld og opinbera niðurlægingu, þrátt fyrir efasemdir um að hún gengi heil til skógar.