Greinar í flokknum Íþróttir

Ólympíuleikarnir og þær hugsjónir sem þeir standa fyrir eru vel þekkt. Í næsta mánuði hefjast vetrarólympíuleikarnir í Vancouver og verða grunngildi Ólympíuhreyfingarinnar höfð að leiðarljósi þar sem áður: samheldni, mannvirðing, friður, skilningur og umburðarlyndi. Sumum þykja þessi góðu gildi þó fara fyrir lítið og gagnrýna hvernig staðið er að skipulagi og framkvæmd leikanna. Hér verður litið á hvernig ólympíuhugsjónunum er viðhaldið og miðlað innan hreyfingarinnar og hvaða tækifæri og takmarkanir eru fyrir hendi á dreifingu ólympíuandans til almennings.

Fálkahald er listin, eða íþróttin, að klófesta bráð með notkun þjálfaðra ránfugla. Á miðöldum var fálkahald vinsælt áhugamál hefðarmanna og þó nokkrar bækur voru skrifaðar um þjálfun ránfuglanna og umgengni við þá. Við lestur og samanburð slíkra rita kemur glögglega í ljós á hvaða hátt fálkahaldarar og aðrir miðaldamenn upplifðu náttúruna. Slíkur samanburður leiðir einnig í ljós hve ólíkar birtingarmyndir náttúrunnar voru og hvernig þær þróuðust frá allt að goðsagnakenndum lýsingum yfir í hreina náttúruskoðun byggða á empírískum rannsóknum. Í fyrri hluta þessarar greinar er sjónum beint að uppruna og iðkun fálkahalds og litið í ritið De Avibus Tractatus eftir Englendinginn Adelard frá Bath en það er fyrsta þekkta lærdómsritið um fálkahald sem ritað var á latínu. Í síðari hluta greinarinnar verður fjallað um bók Friðriks II af Hohenstaufen (1194-1250) De Arte Venandi cum Avibus eða Listin að veiða með fuglum en það rit er talið hafa valdið straumhvörfum sem meistaraverk í vísindalegri lýsingu í dýrafræði.

Í fyrri hluta þessarar greinar var fjallað um þáttöku kvenna og þær hindranir sem fyrstu íþróttakonur síðustu aldar þurftu að ganga í gegnum til að öðlast viðurkenningu á jafnréttisgrundvelli. Sagan var rakin í gegnum Ólypíuleikanna, sem eru ágætis vottur um gildi og viðmið í íþróttum hverju sinni.Framan af voru æxlunarfæri kvenna þungamiðja þess málsstaðar að konum væri ekki óhætt að stunda íþróttir af kappi, en samkvæmt læknisrannsóknum frá fyrrihluta aldarinnar áttu íþróttakonur það á sífelldri hættu að leg þeirra hreinlega hristist í sundur. Eftir að útséð var um að leg kvenna tættist ekki upp við líkamlega áreynslu fór íþróttaiðkun og keppni kvenna vaxandi ár frá ári. Þessari staðreynd hafa íhaldsamir íþóttasagnfræðingar verið duglegir að veifa framan í femínista sem að þeirra mati snúa út úr staðreyndum málsins. Þáttakendafjöldi er þó aðeins ein hliðmálsins og allt fram til síðustu aldamóta þurftu íþróttakonur að glíma við fjandsamleg viðhorf gagnvart kynferði þeirra á íþróttaleikvanginum.

Eitt af helstu baráttumálum femínista hefur löngum verið skortur á sýnileika kvenna. Á sjónvarpsskjánum, bæði sem viðmælendur og stjórnendur, í pólitík, í fjölmiðlum, í söguritun og svo mætti lengi telja. Fyrir ekki svo löngu fóru spjótin að berast að íþróttahreyfingunni og umfjöllun um íþróttir, enda leiddu kannanir í ljós að kynjahlutfall í birtu efni var í engu samræmi við iðkendafjölda né árangur.

Rétt eins og við hefðbundna trúariðkun er fólk mis ákaft í dýrkun sinni á fótbolta. Á meðan sumir rétt gjóa augum á fótboltaleiki í sjónvarpi og grípa stöku fréttir af íþróttinni, jafnvel þó áhugi sé vissulega til staðar, leggja aðrir stórar hluta tekna sinna, líf sitt og sál í köllun sína gagnvart fótboltanum. Þeir svífa skýjum ofar þegar vel gengur en síga niður í svartnættisdrunga þegar gefur á bátinn hjá Liðinu. Eru óvinnufærir sökum depurðar ef illa hefur farið eða komast ekki til vinnu vegna timburmanna hafi sigur unnist og tækifæri gefist til að fagna.