Greinar í flokknum Kvikmyndafræði
Hlæðu og heimurinn hlær með þér: Jókerinn sem íronísk persóna
Í doktorsverkefni sínu Om Begrebet Ironi med stadigt Hensyn til Socrates1 setur Søren Kierkegaard fram umdeilda lesningu sína á Sókratesi sem íronískri persónu. Hann komst að þessari niðurstöðu eftir ítarlega rannsókn á þremur meginheimildum um Sókrates: textum Xenophons, leikritinu Skýjunum eftir Aristófanes og samræðum Platons. Hann hélt því fram að Xenophon og Platon gæfu skakka mynd af Sókratesi, sá fyrri gerði honum ekki nógu hátt undir höfði en sá seinni lýsti honum á alltof mikilfenglegan hátt. En hann telur að með því að feta milliveginn sé hægt að komast að mynd af Sókratesi sem er næst raunveruleikanum. Einnig heldur hann því fram að Aristófanes gefi sem réttasta mynd af hinum sanna, sögulega Sókratesi.
Lesa áfram »Söngstjörnur
Um miðja síðustu öld kippti sér enginn upp við það að kvikmyndastjarna tæki sér stöðu við hljóðnemann og gæfi út plötu, annað hvort með þekktum smellum eða tónlist saminni af atvinnulagahöfundum. Þeir leikarar sem í dag hafa virkilegan áhuga á tónlist eru í hinsvegar í verulegum vandræðum. Hin tónhneigða kvikmyndastjarna þarf nú í upphafi 21. aldar að dragnast með það orðspor að vera annað hvort tímaskekkja eða, það sem er verra, að vera að reyna að öðlast óverðskuldaða frægð á fölsuðum VIP passa. Þetta hafa Billy Bob Thornton, Keanu Reeves og Kevin Bacon þurft að þola. Í þeirra hóp fellur einnig Juliette Lewis sem söng með hljómsveitinni The Licks í Hafnarhúsinu fyrir tæpri viku síðan.
Lesa áfram »