Greinar í flokknum Kvikmyndir
Hinir fórnanlegu
Á myndinni voru saman komnar tvær lifaðar og þrekvaxnar karlhetjur. Annar að eiga við bakið á hinum á meðan þeir skrafa. Þetta minnti mig næstum því á þá gæðastund sem tveir apar eiga saman þegar þeir að plokka lýsnar hvor af öðrum; sveipaðir tryggðarböndum. Ég ákvað því að kanna málið betur og fór í bíó innblásin af kenningum sálgreinandans Carl Gustav Jung. Ég komst að því að The Expendables er ekki aðeins hasarmynd ársins uppfull af langdregnum sprengiatriðum og stafrænum heilaslettum eða „heilalaus strákamynd“ svo vitnað sé í orð eins gagnrýnanda myndarinnar. Kvikmyndin er fyrst og fremst táknrænt ferðalag manns í leit að sál sinni og uppgjör við karlmennskuímyndina.
Lesa áfram »Fake Orgasm - allir eru að feika það
Í byrjun myndarinnar Fake Orgasm fylgjumst við með keppni þar sem ungar konur koma uppá svið á skemmtistað til þess að spreyta sig í keppni í að feika fullnæginu. Karlmaður stjórnar keppninni þar sem konurnar hvína og stynja á kynferðislegan hátt fyrir fullum sal af fólki. Þegar leið á keppnina var ég alveg búin að fá nóg af þessum hvíta, forréttindakarlpungi og hann varð brátt að hallærislegum holdgervingi karlaveldisins. „Æ hvað þetta er eitthvað vandræðalegt og dæmigert afsprengi klámkynslóðarinnar“, hugsaði ég með mér. Kannski alveg eitthvað sem maður bjóst við af mynd sem ber þetta nafn. En skyndilega tekur sýningin óvænta stefnu. Karlpungurinn byrjar að tína af sér spjarirnar. Og lokahnykkur strípidansins kemur algjörlega aftan að mér. Maðurinn er með píku.
Lesa áfram »Maybe I Should Have
Þessa umfjöllun er best að byrja með því að segja það hreint út: ég er hlutdrægur þegar kemur að Maybe I Should Have, þekki fólkið sem stendur að henni og aðstoðaði örlítið við gerð hennar.
En líkt og flestir Íslendingar, þá er líka alls ekki hægt að vera annað en hlutdrægur þegar kemur að umfjöllunarefni myndarinnar: Hrunið og leit að svörum. Og í myndinni er áhorfendum gert það ljóst að henni er ekki ætlað að dulbúast sem heimildarmynd, heldur að vera samfélagsrýni þeirra sem að henni standa.
Lesa áfram »A Serious Man
Þegar bræðurnir Joel og Ethan Coen taka sig til og gera mynd, þá er það alltaf tilhlökkunarefni fyrir flesta kvikmyndaunnendur. Ástæðurnar eru frekar einfaldar: þeir hafa góðan stíl, þeir taka aldrei á hlutum á hefðbundinn hátt og útkoman er alltaf áhugaverð. Þessar ástæður eiga vel við nýjustu afurð þeirra, A Serious Man sem sýnd er í Háskólabíói þessa daganna. Myndin hefst í miðjum snjóstormi einhvers staðar í Austur-Evrópu fyrr á öldum. Hjón nokkur fá rabbína í heimsókn og deila í kjölfarið um það hvort hann sé draugur eða ekki. Víkur sögunni eftir þennan formála til hefðbundins úthverfis í Miðvesturríkjum Bandaríkjanna árið 1967 þar sem söguhetja myndarinnar, eðlisfræðiprófessorinn Larry Gopnik er kynntur til sögunnar ásamt fjölskyldu sinni af gyðingaættum. Sonurinn er að fara að fermast og á í vandræðum í gyðingaskólanum. Dóttirinn stelur úr veski föður síns svo hún geti safnað sér fé fyrir nefaðgerð. Sérstakur bróðir Gopniks býr inni á honum. Til að bæta gráu ofan á svart vill eiginkonan skilnað til að geta tekið saman við sameiginlegan kunningja þeirra.
Lesa áfram »Spaghetti vestrar - tónlistin
Spaghetti vestrarnir, kvikmyndirnar og tónlistin endurspegluðu það samfélag sem þeir komu frá. Þetta voru eftirstríðsárin á Ítalíu, landi sem barðist í síðari heimstyrjöldinni og beið ósigur. Þá hafði landið verið undir stjórn Benito Mussolini og höfðu flestir þeir Ítalir, sem komu að þessum vestrum, alist upp undir fasistastjórn hans.
Vestrarnir gerðust því oft á tímum þrælastríðsins í Bandaríkjunum og þar á eftir, þar sem fólk var að byggja upp samfélagið og hefja nýtt líf eftir stríð og tónlistin styður þetta.
Hlæðu og heimurinn hlær með þér: Jókerinn sem íronísk persóna
Í doktorsverkefni sínu Om Begrebet Ironi med stadigt Hensyn til Socrates1 setur Søren Kierkegaard fram umdeilda lesningu sína á Sókratesi sem íronískri persónu. Hann komst að þessari niðurstöðu eftir ítarlega rannsókn á þremur meginheimildum um Sókrates: textum Xenophons, leikritinu Skýjunum eftir Aristófanes og samræðum Platons. Hann hélt því fram að Xenophon og Platon gæfu skakka mynd af Sókratesi, sá fyrri gerði honum ekki nógu hátt undir höfði en sá seinni lýsti honum á alltof mikilfenglegan hátt. En hann telur að með því að feta milliveginn sé hægt að komast að mynd af Sókratesi sem er næst raunveruleikanum. Einnig heldur hann því fram að Aristófanes gefi sem réttasta mynd af hinum sanna, sögulega Sókratesi.
Lesa áfram »Frönsk gettó í íslenskum kvikmyndahúsum
Flest könnumst við við framtíðarspár þar sem Breiðholtið er orðið gettói þar sem innflytjendur einangra sig og er þá stutt í óttann við óeirðir eins og þær sem brutust út í úthverfum Parísar nú fyrir skemmstu. Fyrir ekki svo löngu sýndu kvikmyndahús í Reykjavík tvær myndir sem fjölluðu um líf afkomenda innflytjenda sem búa í úthverfum Parísar. Kvikmyndirnar hétu Yamakasi og La Haine (Hatur) og hefðu varla getað fjallað um málefnið á ólíkari hátt.
Lesa áfram »Sófakynslóðin
„Við erum sófakynslóð, sófalandið. Við sitjum bara í sófanum og erum á móti hlutum en gerum ekki rassgat í því.“ Svo komst einn viðmælenda að orði í heimildarmyndinni Sófakynslóðin, Aktivismi á Íslandi sem verður sýnd næsta laugardag. En erum við jafn óvirk og aðgerðalaus og við virðumst oft vera? … Finnst Íslendingum þrátt fyrir allt bara hallærislegt að standa í rigningunni og rokinu með skilti og kyrja slagorð?
Lesa áfram »