Greinar í flokknum Landslagsarkitektúr
Borgarrýni 1. The Pattern Language og Timeless Way of Building
Christopher Alexander er vel þekktur arkitekt sem þróaði ásamt Sara Ishikawa, Murray Silverstein, Max Jacobson, Ingrid Fiksdahl-King and Shlomo Angel, aðferð sem þau nefndu Pattern Language. Þessi aðferð var hugsuð til að leiðbeina arkitektum og skipulagsyfirvöldum, sem og hinum almenna borgara, þegar hannaðar eru byggingar, garðar eða bæjarskipulög. Aðferðin virkar sem nokkurskonar leiðarvísir í gegnum þau mörgu vandamál sem þarf að leysa í hönnunarvinnunni.
Lesa áfram »Lífið að húsabaki: umhverfi húsasunda í vesturbæ Reykjavíkur - seinni hluti
Í fyrri hluta þessarar greinar um rannsókn á húsasundum í gamla Vesturbænum var leitast við að gefa mynd af þróun borgarhlutans með því að reifa sögu hans í tengslum við þróun borgarinnar og þeirra hugmyndafræðilegu áhrifaþátta sem settu mark sitt á hverfið. Sambyggðu húsin, bakgarðarnir og húsasundin í Vesturbænum áttu að uppfylla alla þá þætti betri byggðar sem lagt var upp með í skipulaginu frá 1927. Þar áttu að sameinast gott skipulag, hagkvæmni í byggingarframkvæmdum og umhverfi fyrir fólk. Skipulag sambyggðu húsanna með garða og sund að húsabaki er stórmerkileg, hönnunin hefur staðist tímans tönn og enn njóta íbúar bakgarðanna við sundin. Nú verður fjallað um húsasundin sjálf og athyglinni beint að formfræði umhverfisins, nýtingu húsasundanna, upplifun og viðhorf notenda þriggja húsasunda sem könnuð voru sérstaklega.
Lesa áfram »Lífið að húsabaki: umhverfi húsasunda í vesturbæ Reykjavíkur - fyrri hluti
Sumarið 2004 rannsakaði ég húsasund í gamla Vesturbænum í Reykjavík. Rannsóknin var unnin með tilstyrk Nýsköpunarsjóðs námsmanna og undir dyggri leiðsögn Kristínar Þorleifsdóttur landslagsarkitekts. Verkefnið bar yfirskriftina Lífið að húsabaki: umhverfi húsasunda í vesturbæ Reykjavíkur en húsasund skipa stóran sess í skipulagi gamla Vesturbæjarins og búa yfir heilmikilli sérstöðu. Viðfangsefnið var umhverfi bakgarða við húsasund í Vesturbæ Reykjavíkur. Skipulag sambyggðra húsanna sem umlykja sundin að húsabaki býður upp á andstæður milli fram- og bakhliða húsanna. Að framanverðu geta húsin virkað frekar slétt og felld, kuldaleg og ópersónuleg en að húsabaki leynist allt annað umhverfi. Þar er pláss fyrir gróður og garða, fólk og persónlega tjáningu íbúanna. Markmið rannsóknarinnar var að setja fram heildstæða mynd af umhverfi húsasundanna í gamla vesturbænum í Reykjavík. Rannsóknin var tvískipt og hér verður fjallað um hana í tveimur hlutum. Í fyrri hlutanum er leitast við að gefa mynd af þróun gamla Vesturbæjarins með því að reifa sögu borgarhlutans í tengslum við skipulagsþróun borgarinnar og þeirra hugmyndafræðilegu áhrifaþátta sem sett hafa mark sitt á hverfið. Saga skipulagsþróunar Reykjavíkur, hugmyndafræði og hönnunarforsendur hverfisins gefa gott yfirlit og skapa grunninn fyrir innri greiningu umhverfisþátta sem tekin eru fyrir í seinni hlutanum. Þar eru þrjú húsasund tekin til sérstakrar skoðunar og er athyglinni sérstaklega beint að formfræði, nýtingu, upplifun og viðhorfum íbúa og annarra notenda húsasundanna.
Lesa áfram »Miklatún
Almenningsgarðar fyrirfinnast í flestum borgum heims. Á Íslandi náðu almenningsgarðar ekki rótfestu fyrr en í byrjun 20. aldar. Hér verður fjallað um Miklatún en hugmyndir um að gera almenningsgarð þar komu ekki fram fyrr en um miðja 20 öld. Miklatún er miðsvæðis í Reykjavík á svæði sem afmarkast af Flókagötu, Lönguhlíð, Miklubraut og Rauðarárstíg. Hér verður skoðað hvernig þróun garðsins hefur átt sér stað og hvernig Reynir Vilhjálmsson landslagsarkitekt kemur að hönnun garðsins, en skipulag garðsins í dag er unnið eftir hönnun hans. Reynt verður að rýna í rýmismyndun, flæði, formfræði og hugmyndafræði Miklatúns.
Lesa áfram »