Greinar í flokknum mannréttindi
Kynlíf aldraðra, II. hluti.
Kynlíf er ekki einungis hluti af mannréttindum aldraða heldur einnig mikilvægt vegna þeirra nándar sem það gefur. Í fyrri hluta þessarar greinar var fjallað um kynlíf aldraðra, hvernig þær líkamlegu breytingar sem verða við öldrun hafa áhrif á kynlífið og viðhorf almennings til þessara þátta mannlífsins. Í þessum síðari hluta verður haldið áfram þar sem frá var horfið og m.a. fjallað um kynlíf aldraðra á stofnunum og viðhorf almennings og heilbrigðisstarfsmanna á því. Einnig verður fjallað um samkynhneigða aldraða, en aldrað samkynhneigt fólk er líklega sá hópur sem oftast gleymist og jafnvel ekki gert ráð fyrir því að þessi hópur sé til.
Lesa áfram »Nútímavæðing tjáningarfrelsis
Tjáningarfrelsi í sinni nútímamynd varð hluti af lagakerfum ýmissa ríkja í kjölfar frönsku byltingarinnar. Sú birtingarmynd þess sem flestir þekkja í dag er fyrsti viðauki bandarísku stjórnarskrárinnar frá 1791, en þar kristallaðist sú heimspeki að sérhverjum manni væri frjálst að tjá sig um sínar skoðanir án nokkurra hafta. Síðan þá hefur margt breyst, ekki síst lagakerfið. Gallar þessa lagaumhverfis hafa orðið æ skýrari eftir að hagkerfi heimsins tóku að hrynja nú um árið. Í ljós kom að kom að fjölmiðlar höfðu hreinlega ekki getu til að fullnægja hlutverki sínu. Vandamál fjölmiðla verða ekki leyst á einu bretti, en það eru til auðveldar leiðir til að laga mörg þeirra. Þar kemur IMMI, Icelandic Modern Media Initiative, til sögunnar.
Hver veit nema íslenska bankahrunið verði upphafið að nýjum tímum gagnsæis og upplýsingafrelsis?
Samspil mannréttinda og öryggis
Hvernig er að læra öryggisfræði í landi eins og Bandaríkjunum sem sér óvini í hverju horni? Og hvernig verður að læra mannréttindi í landi sem kaus forseta sem reyndi að lögleiða pyntingar í nafni þjóðaröryggis? Þegar öllu var á botninn hvolft þá var þetta skólinn sem Condoleezza Rice lærði til meistarnáms, og spurningin var hversu mikil áhrif skólinn hafði á hugmyndafræði hennar?
Lesa áfram »Til hvers að taka pólitíska ábyrgð á pyntingum sínum?
Pyntingar eru í eðli sínu skipuleg aðferð til að brjóta niður einstaklinginn, jafnt á líkama og sál. Það er staðreynd að það eru yfirleitt ríki sem pynta þegna sína í þeim tilgangi sem ríkið skilgreinir sem forgangsatriði hverju sinni, svo sem þjóðaröryggi, yfirráð yfir ákveðnu landsvæði eða opin hugtök eins og „hagmunir heildarinnar.“ Þessi staðreynd er fullkomin andstaða þess sem í dag er skilgreint sem lýðræði og lagalegt frelsi, þ.e.a.s. áhersla á réttindi einstaklingsins gagnvart ríkinu. Þrátt fyrir aldarlanga baráttu sem snúist hefur um að ríkið kæmi fram við einstakling sem jafninga, er ríkið enn sá aðili sem einstaklingum stafar mest hætta af þegar kemur að mannréttindabrotum.
Lesa áfram »Pólitísk áhrif pyntinga
Ein afleiðing pyntinga að hálfu lýðræðisríkja er sú, að þau ríki sem eru að stíga sín fyrstu skref á lýðræðisbrautinni, nýta sér einnig þessar aðferðir. Gott dæmi um slíkt er Egyptaland um miðja síðustu öld. Nasser, forseti hins nýstofnaða lýðveldis, var ákveðinn í því að landið skildi nútímavæðast hratt, veraldleg skipan stjórnmála var sett í forgang, um leið og dregið var úr áhrifum íslam.
Lesa áfram »Pyntingar í nútíma lýðræðisríkjum
Umfjöllun um pyntingar hefur verið áberandi í fjölmiðlum vestanhafs undanfarnar vikur, og þá sérstaklega sú ákvörðun núverandi Bandaríkjastjórnar að birta minnisblöð ríkisstjórnar George W. Bush sem snéru að því ákvörðunarferli sem átti sér stað eftir árásirnar 11. september. Þá ákvað ríkisstjórn Bush að fulltrúum ríkisins (þ.e.a.s. hernum, leyniþjónustunni og alríkislögreglunni) væri heimilt að beita aðferðum sem ríkisstjórnin skilgreindi sem „aukinni hörku í yfirheyrslum,“ aðferðum sem í flestum öðrum lýðræðisríkjum heims eru skilgreindar sem pyntingar. Þessum aðferðum skyldi beitt á skipulagðan hátt til að afla upplýsinga um hugsanlegar árásir á Bandaríkin og bandaríska þegna og verja þjóðaröryggi landsins. Hér verður litið á pyntingar og stöðu þeirra meðal lýðræðisríkja.
Lesa áfram »Ekkert stolt? Riga Pride og réttindi samkynhneigðra í Lettlandi
Mikill viðbúnaður var í kringum gönguna, ekki aðeins af hálfu lögreglu heldur einnig aðstandenda og þátttakenda. Að morgni 31. maí lögðum við af stað í litlum hópum niður í miðbæ. Var brýnt fyrir okkur að láta hvergi sjást í Amnesty-merki eða boli og að fela vandlega öll spjöld og borða sem við ætluðum að bera í göngunni til að minnka líkur á að ráðist yrði á okkur. Þegar komið var á staðinn sást að lögreglan hafði í raun lokað stórum hluta miðbæjarins. Hátíðarsvæðið hafði aðeins einn inngang og þar var fjöldi lögreglumanna sem leitaði í fórum hvers þess sem vildi komast inn. Til að torvelda aðgang enn frekar þurfti hinn almenni borgari að gera ráðstafanir fyrirfram, að verða sér úti um appelsínugult armband í aðdraganda göngunnar eða þekkja einhvern innan garðs sem gat ábyrgst að viðkomandi væri vinveittur STT-samfélaginu. Því varð snemma ljóst að enginn þurfti að óttast ónóga lögregluvernd í það skiptið.
Lesa áfram »