Greinar í flokknum Rýni
Heiladauði og líffæragjafir
Líffæragjafir, tæknivæðing dauða, ákvörðun um heiladauða og hvenær einhver sé hæfur líffæragjafi er viðfangsefni Margaret Lock í greininni On dying twice: culture, technology and the determination of death. Hún rannsakaði viðhorf til líffæragjafa hjá heilbrigðisstarfsfólki í Japan og Bandaríkjunum og hvers vegna ráðandi viðhorf í þeim löndum eru jafn ólík og raun ber vitni. Í Japan ríkir mikil tregða til að samþykkja líffæragjafir, sérstaklega í tilfelli heiladauðra, og sætir skilgreiningin á heiladauða mikilli gagnrýni þar í landi. Í Bandaríkjunum er aftur á móti lögð áhersla á líffæragjöf sem hetjudáð, hún gerð að venju og lofuð.
Lesa áfram »Róstur fyrir áhugamenn um breytta tíma
Nýr prentmiðill hefur litið dagsins ljós, eins og nafn hans gefur til kynna á hann ekki að fjalla um nýjustu strauma í tísku eða innanhúsarkitektúr, nei! Róstur á að vera steinninn sem gárar heiðblátt vatnið í íslenskri fjölmiðlun. Blaðið minnir um margt í broti og útliti á erlend blöð af sósíalískum og anarkískum ættum. Myndir eru með minnsta móti og er greinilega ætlað að taka sem minnsta athygli frá textanum sem flæðir um síðurnar, Já innihaldið er það sem skiptir máli.
Lesa áfram »Brosað í gegnum tárin - Ungfrú Grapevine 2009
Kvenmannsleysi virðist ætla að hrjá fjölmiðla landsins sem aldrei fyrr árið 2010. Grunsamlega mörgum fréttakonum er sagt upp hjá RÚV og reynsluboltinn Elín Hirst fær að fjúka á meðan karlkyns hliðstæður virðast eiga auðveldara með að halda vinnunni. Karlar eru ríkjandi á miðlum eins og Kistunni og Pressunni ásamt því sem Sverrir Stormsker fær reglulega að ausa kvenhatri yfir lesendur Moggans. Það kom því væntanlega engum á óvart að þegar Grapevine gerði árið 2009 upp í sérblaði í janúar 2010 að karlar yrðu í meirihluta þeirra álitsgjafa sem leitað var til. Það hefðu þó væntanlega færri tekið eftir kynjaskekkjunni hefðu aðstandendur blaðsins algerlega sleppt því að spyrja konur í stað krýna Írisi Erlingsdóttur „Ungfrú Grapevine 2010“, eina kvenkyns álitsgjafa blaðsins.
Lesa áfram »Maybe I Should Have
Þessa umfjöllun er best að byrja með því að segja það hreint út: ég er hlutdrægur þegar kemur að Maybe I Should Have, þekki fólkið sem stendur að henni og aðstoðaði örlítið við gerð hennar.
En líkt og flestir Íslendingar, þá er líka alls ekki hægt að vera annað en hlutdrægur þegar kemur að umfjöllunarefni myndarinnar: Hrunið og leit að svörum. Og í myndinni er áhorfendum gert það ljóst að henni er ekki ætlað að dulbúast sem heimildarmynd, heldur að vera samfélagsrýni þeirra sem að henni standa.
Lesa áfram »A Serious Man
Þegar bræðurnir Joel og Ethan Coen taka sig til og gera mynd, þá er það alltaf tilhlökkunarefni fyrir flesta kvikmyndaunnendur. Ástæðurnar eru frekar einfaldar: þeir hafa góðan stíl, þeir taka aldrei á hlutum á hefðbundinn hátt og útkoman er alltaf áhugaverð. Þessar ástæður eiga vel við nýjustu afurð þeirra, A Serious Man sem sýnd er í Háskólabíói þessa daganna. Myndin hefst í miðjum snjóstormi einhvers staðar í Austur-Evrópu fyrr á öldum. Hjón nokkur fá rabbína í heimsókn og deila í kjölfarið um það hvort hann sé draugur eða ekki. Víkur sögunni eftir þennan formála til hefðbundins úthverfis í Miðvesturríkjum Bandaríkjanna árið 1967 þar sem söguhetja myndarinnar, eðlisfræðiprófessorinn Larry Gopnik er kynntur til sögunnar ásamt fjölskyldu sinni af gyðingaættum. Sonurinn er að fara að fermast og á í vandræðum í gyðingaskólanum. Dóttirinn stelur úr veski föður síns svo hún geti safnað sér fé fyrir nefaðgerð. Sérstakur bróðir Gopniks býr inni á honum. Til að bæta gráu ofan á svart vill eiginkonan skilnað til að geta tekið saman við sameiginlegan kunningja þeirra.
Lesa áfram »