Greinar í flokknum Umhverfismannfræði
Borgarrýni 1. The Pattern Language og Timeless Way of Building
Christopher Alexander er vel þekktur arkitekt sem þróaði ásamt Sara Ishikawa, Murray Silverstein, Max Jacobson, Ingrid Fiksdahl-King and Shlomo Angel, aðferð sem þau nefndu Pattern Language. Þessi aðferð var hugsuð til að leiðbeina arkitektum og skipulagsyfirvöldum, sem og hinum almenna borgara, þegar hannaðar eru byggingar, garðar eða bæjarskipulög. Aðferðin virkar sem nokkurskonar leiðarvísir í gegnum þau mörgu vandamál sem þarf að leysa í hönnunarvinnunni.
Lesa áfram »Hugleiðingar um umhverfisvakningu Íslendinga – seinni hluti
Mótmæli og birtingarform mótmæla almennings hafa breyst í tengslum við Eyjabakka og Fljótsdalsvirkjun og síðar Kárahnjúkavirkjun. Engin þurrð var á mótmælum vegna beggja virkjananna og sló hver annarri við hvað fjölda þátttakenda varðaði. Árið 2000 rituðu ríflega fjörutíu og fimm þúsund íslenskir ríkisborgarar nafn sitt á undirskriftalista til að krefjast þess að fram færi lögformlegt mat á umhverfisáhrifum Fljótsdalsvirkjunar en aldrei áður hafði nokkurt mál tengt umhverfinu hlotið jafn víðtækan stuðning á Íslandi. Yfirvöld féllu frá áformum um þá virkjun og réðust í Kárahnjúkavirkjun í staðinn, en þó engin leið sé að setja tölu á hversu margir landsmenn voru mótfallnir virkjanaframkvæmdunum og atgengi yfirvalda í stóriðjumálum öllum, er ljóst að fjöldi þeirra var stór.
Sigrún María Kristinsdóttir reifar virkjanaumræðu síðustu ára og heldur áfram að hugleiða breyttan þankagang Íslendinga og áhugaverða tíma hvað umhverfismál snertir.
Lesa áfram »Hugleiðingar um umhverfisvakningu Íslendinga – fyrri hluti
Undanfarinn áratug hefur vakning orðið meðal Íslendinga hvað umhverfisvitund þeirra varðar. Þróun þessi er afar áhugaverð út frá umhverfismannfræðilegu sjónarhorni, enda um hraða breytingu að ræða sem virðist koma í kjölfar svipaðrar breytingar erlendis. Bandaríski mannfræðingurinn Emilio Moran hefur bent á að seinustu fimm áratugina hafa tengsl okkar Vesturlandabúa við náttúruna gjörbreyst og að á sama tíma ógnar lífsmynstur okkar sjálfbærni jarðarinnar æ meira. Við færumst sífellt fjær náttúrunni samtímis því sem við virðumst verða enn sannfærari um að auðlindir þessarar einu jarðar okkar séu ótæmandi – að minnsta kosti virðist hegðun iðnaðarins og almennings bera vitni um slíka vissu. Þó er raunin allt önnur – við eigum bara þessa einu jörð og við sem hana byggjum verðum að geta látið okkur hana nægja. Sú staðreynd er síður en svo ný af nálinni og sífellt stækkandi hópur jarðarbúa er sér meðvitaður um hana. Bandaríkjamenn hafa löngum verið taldir fremstir í flokki hvað umhverfisvernd varðar og árið 1995 skilgreindu um sjötíu og fimm prósent Bandaríkjamanna sjálfa sig sem umhverfisverndarsinna meðan Íslendingar hafa verið töluverðir eftirbátar nágrannaríkjanna hvað þessi mál varðar, þó rannsóknir bendi til þess að það sé að breytast. Í hugleiðingu þessari er ætlunin að líta til þess hvernig umhverfisvitund þjóðarinnar hefur þróast og breyst í takt við tíðarandann undanfarin ár, með sérstakri áherslu á hvalveiðar, sjálfstæðisbaráttu Íslendinga og mótmælahegðun landans.
Lesa áfram »