Ég fór á Riga Pride fyrir nokkrum árum og var, líkt og þú í Vilnius, ekki allt of örugg um að vera ekki lamin eða handtekin þótt við hefðum verið næstum því ofvernduð í göngunni sjálfri.

Ég er alveg sammála um að það þurfi að vekja betur athygli á bágri stöðu hinsegin fólks víða í heiminum og hvetja til aðgerða á þessu sviði. Jafnvel að hvetja helstu hinsegin- og mannréttindasamtök landsins til að senda fólk til að taka þátt í aðgerðum og alþjóðastarfi líkt og Q gerir svo vel og Íslandsdeild Amnesty International og Samtökin 78 gerðu fyrir nokkrum árum.

Ég er hins vegar ekki sammála um að málefni hinsegin fólk hafi verið eintóm "framfaraganga". Til að ná þessum árangri í lagasetningum, sem er sannarlega frábær, höfum við að einhverju leyti fyrirgert rétti okkar til að vera öðruvísi. Og stundum finnst mér grunngildin í baráttunni að mörgu leyti heterónormatív, t.d. fjölskyldan, parsamböndin og hjónabandið.

Kannski að "næsta skref í glæsilegri og einstakri framfaragöngu hinsegin málefna á Íslandi" sé að endurheimta réttinn til að vera öðruvísi.