Jólin eru að koma.
Undirbúningur fólks fyrir hátíðarnar er með ýmsu móti en flestir reyna að gera sér einhvern dagamun í skammdeginu til að komast í hið eftirsótta jólaskap. Misjafnt er hvað þarf til að kalla fram það fram. Jólaneistinn kviknar í brjósti einhverra um leið og diskójóladrottningin Helga Möller heyrist syngja „Ég kemst í hátíðarskap…“ í útvarpinu snemma í desember. Aðrir forðast eftir fremsta megni að láta jólalögin ná eyrum sínum og detta alveg úr stuði þegar frú Möller hefur upp raust sína. Jólagjafakaup, jólabakstur, jólatónleikar, jólahlaðborð, jólatréshögg og jólaglögg eru fastir liðir eins og venjulega hjá mörgum sem hafa tíma til þess að kynda skipulega undir jólaskapinu – og jafnvel streitunni um leið. Aðrir líða um í stóískri ró í desember í þeirri fullvissu um að ekki þurfi að stressa sig fyrir komu jólanna því þau komi hvort sem þeir eru „búnir að öllu“ eða ekki. Hver hefur sinn háttinn á.
Ég hef oft tekið jólaundirbúninginn með stæl og stífri dagskrá. En nú í byrjun desember þegar ég sá fram á að eyða megninu af tíma mínum fram að jólum á loftlausri Bókhlöðunni við ritgerðarskrif og próflestur ákvað ég að stóíska leiðin myndi henta betur þetta árið. Í ár hef ég því eytt litlum tíma í hlaup á milli búða í leit að réttu gjöfunum. Engar smákökur hafa verið bakaðar á heimilinu (hmm… ég verð reyndar að viðurkenna að ég hef aldrei bakað fyrir jólin – eftirlæt fagmönnum þá list). Allir jólatónleikarnir sem haldnir hafa verið undanfarnar vikur fóru gersamlega framhjá mér þar sem ég sat við lestur í þægilegri þögn á bókasafninu. Ég pantaði ekki sæti við neitt af þeim girnilegu hlaðborðum sem veitingastaðir landsins buðu upp á (lét mig þó iðulega dreyma um slíkar kræsingar þegar ég borðaði tilbreytingarsnautt nestið mitt á Bókhlöðunni). Að auki datt hefðbundin ferð fjölskyldu og vina í jólatréshögg upp fyrir. Framan af mánuðinum hafa því ljósasýningar skreytiglaðra nágrannanna verið helsta vísbendingin um að jólin væru á næsta leiti.
Árleg drykkja jólaglöggs er það eina sem ekki hefur vantað upp á í undirbúningi þessara jóla. Við kryddaða rauðvínsdrykkju í góðra vina hópi síðustu helgina fyrir jól uppgötvaði ég að desember hafði liðið hjá í mikilli ró og ég ætti enn eftir að „gera allt“ fyrir jólin. Einhvern veginn leið mánuðurinn nánast allur hjá án þess að jólastressið og jólaskapið umtalaða létu á sér kræla. Heimilið óskreytt, gjafirnar enn í hillum verslananna og tréð ekki komið í hús.
Daginn fyrir Þorláksmessu ákvað ég að nóg væri komið af stóík og vatt mér í gjafakaupin sem tókust með ágætum. Í verslunarleiðangrinum fann ég jólastressið í umferðaröngþveitinu sem ég lenti í á leiðinni heim (hversu margir bílar komast fyrir í einni lítilli borg?). Kvöldinu eyddi ég svo í að setja upp jólaljós í hvern glugga og taka fram jólaskrautið svo það væri tilbúið fyrir tréð sem á enn eftir að kaupa. Jólaskapið fann ég í einum kassanum þegar ég tók upp gamla grjónafyllta jólasveininn sem hefur fylgt mér á jólunum frá því ég var fjögurra ára. Nú á ég bara eftir að kaupa jólatré.
Jólin eru að koma.
Gleðileg jól.