Það er varla hægt að opna dagblað eða fara á fjölsóttar vefsíður án þess að einhvers staðar í þeim miðlum glitti í auglýsingar um helgarferð til Lundúna, bara að hoppa þangað, fá sér svolítið gott að borða og versla í heimsborginni sem er handan við hornið. Sjálf var ég aðeins eins árs gömul þegar ég kom þangað fyrst, þótt ég væri ekki svo mikið að lifa heimsborgaralífinu einmitt þá, hef ég komið þangað þó nokkuð oft síðar og einmitt stundað flest það sem slíkar auglýsingar tæla mann með.
Þess vegna taldi ég mig nokkuð kunnuga þegar ég ákvað að taka þar eina önn í skiptinámi við háskóla að nafni University College London eða UCL eins og hann er oftast kallaður. En ég komst fljótt að því að jafnvel þeir sem hafa búið alla sína tíð í London geti varla sagt sig kunnuga borginni. Maður talar oft um borgina í sömu andrá og borgir á borð við Kaupmannahöfn, Amsterdam og París en þegar hugað er betur að eru þessar borgir allar af mjög ólíkri stærðargráðu meðal hverra Lundúnir er langstærst. En fyrir okkur smáborgarana (í víðum skilningi þess orðs), eru þetta bara allt stórar borgir.
Það fyrsta sem maður náttúrulega pælir í þegar flutt er á nýjan stað er hvar skuli búa. Flestir skiptinemanna við UCL bjuggu á heimavistum, sem mér þótti við fyrstu sýn afar álitlegur kostur. Þær voru staðsettar nálægt skólanum sem var alveg miðsvæðis og maður átti þess kost að kynnast samnemendum sínum betur. Vegna þess hve seint ég fékk staðfestingu á skiptinemadvöl minni bauðst mér hinsvegar ekki sá kostur. En ég var fljótt mjög fegin að hafa ekki fengið þar inn. Ég bý svo vel að eiga ættingja í stórborginni og fékk að búa hjá þeim í hverfi í Suður Lundúnum að nafni Brixton. Það er almennt rígur á milli þeirra sem búa sunnan og norðan Thames, þó meira í gríni en alvöru en litið er á mann sem svikara flytji maður hinum megin við ánna. Eiginlega allur miðbærinn er staðsettur norðan ánna og oft lítur fólk á alla Suður Lundúnir sem “verri“ hverfi en í norðurhlutanum. Þó eru mörg hverfi þar sem teljast mjög “posh“ (eitt af því sem maður lærði af Englendingunum var að þekkja greinarmuninn á “posh“ og “common“ og nota það óspart. Þeir myndu líklegast telja afar margt á Íslandi “posh“, þar sem allt stíliserað og tengt hönnun flokkast þar undir).
Brixton er eitt þeirra hverfa í Suður Lundúnum sem hefur hvað verstan stimpil á sér sem varasamt hverfi. Segðist ég búa í Brixton fékk ég oft undarlegan svip frá fólki. Þessi stimpil á hins vegar varla lengur rétt á sér, þótt þar hafi mögulega eitt sinn verið vafasamt að ganga um götur. Sem fyrr segir er London afar eftirsótt borg og fasteignir þar hvað dýrastar í heiminum. Brixton er tiltölulega miðsvæðis miðað við London (samt eins og að fara frá a.m.k. Grafarvogi niður í bæ) og býr svo vel að hafa neðanjarðarlest, sem auðveldar samgöngurnar til muna. Þess vegna hefur nú hinn venjulegi millistéttarmaður að miklu leyti hertekið hverfið en áður bjó þar að mestu blökkumenn frá Jamaíka, Karíbahafinu og eitthvað frá Afríku sem fluttu til Lundúna til þess að leita sér að betri vinnu en, eins og vill því miður oft gerast á meðal innflytjenda, þá beið þeim ekki bara gull og grænir skógar heldur einnig fátækt sem endaði að einhverju ráði í glæpum í Brixton. En því vinsælli sem London verður því ytra flytjast glæpirnir og fátæktin. Núna er Brixton stórskemmtileg blanda af hipsterum, venjulegu fólki og útlendingum sem halda í sín þjóðareinkenni með stolti.
Með því að búa þarna inn í hjarta Suður Lundúna með ættingjum sem hafa þekkt borgina allt sitt líf, kynntist ég öðruvísi Lundúnum en þeirri borg sem maður kynnist niðrí bæ. Í stað þess að vera umkringdur klassískum heimsveldishúsum kynntist maður umhverfi þar sem öllu úir og grúir saman af mismunandi (þó allt úr múrsteini, en maður fer meira að segja að sjá margbreytileikann í múrsteininum) húsum, en þó flest öll velgömul og svolítið krúttlega lúin og niðurnídd. Maður var innan um venjulega Lundúnabrúa, farandi sína leið, átti sinn hverfispöbb, byrjaði að dissa svolítið Norður Lundúnabrúa og “posh“leikann.
Þessi veröld var svo afskaplega ólík þeirri sem ég átti í UCL. Eins og vill gerast í skiptinámi þá kynntist ég best öðrum skiptinemum, sem eiginlega allir bjuggu á heimavist. Lengsta sem þau fóru var kannski niður að Thames. Miðborgin er afar stór og vel hægt að eyða öllu lífi sínu bara þar en hún er allt önnur London en hverfin í Suður Lundúnum. Annar sjarmi hverfanna er sá að þau voru flest lítil “villages“ áður og höfðu sinn miðkjarna og því myndast þar oft skemmtileg þorpsstemning. Í miðborginni ríkir hins vegar heimsborgarbragur Lundúna, þar sem glæsileikinn er eftirsóttasti eiginleikinn. Háskólinn sjálfur ber þess brag, aðalbyggingin er hin glæsilegasta í klassískum stíl og manni líður eins og maður eigi að klæðast Oxford skikkjum á bókasafninu. Skólinn stærir sig hvar sem hann getur að vera þriðji besti skólinn í Bretlandi og vera ávallt á topp 25 yfir heiminn. Sjálfur montaði maður sig af þessu en ég komst fljótt að því að munurinn á topp háskóla og þeim útkjálkaháskóla sem Háskóli Íslands heldur sig oft vera, er ekki mikill. Og ef þar er munur þar á, þá myndi ég telja hann vera Háskóla Íslands í vil, að minnsta kosti þegar litið er á það að vera venjulegur nemandi við skólana. Við Skandinavarnir urðum fyrir frekar óvæntu menningarsjokki með tæknivæðingu háskólans sem var afar takmörkuð. Fyrrnefnt bókasafn virtist fremur vera til skrauts en notkunar, þeir tóku upp innranet fyrst í fyrra sem þó lítið er notað og sumir kennarar pældu lítið í hvort nokkur bókabúð seldi yfirhöfuð bækurnar sem voru á leslistanum eða að þær væru til á bókasöfnum.
Nú er ég ekki að reyna að gera fólk afhuga skólanum, hann á eflaust sínar sterku hliðar, enda mjög stór háskóli og ég kynntist aðeins brotabroti af honum. Hann hefur einnig þann kost að vera staðsettur í þessari kyngimögnuðu borg sem Lundúnir eru. Nú hef ég ekkert fjallað um alla þá menningu sem hægt er að lifa þarna og hve fjölþjóðleg borgin er, ég hef ekkert talað um yndi “English Breakfast“ eða alla fallegu almenningsgarðana. Ég hef ekki heldur fjallað um allt sem fer í taugarnar á mér. Ég gæti skrifað endalaust. En enginn myndi nenna að lesa það. En ég hvet fólk til þess að kynnast London á annan hátt, yfirgefa Oxfordstræti og miðkjarnann, hoppa bara upp í næsta strætó, setjast fremst og fylgja honum bara hvert sem hann fer.