Akkúrat Agnar. Ég hefði ekki getað sagt þetta betur. Þarna er nefnilega nákvæmlega verið að spila á rómantískar þjóðernistilfinningar. Tilfinningar sem oft ná hámarki sínu í því sem kallað er: þjóðremba.

Myndmálið, flutningurinn og texti lagsins segja allt sem segja þarf. Karlsöngvari og karlakór syngja um hvað þeir séu leiðir yfir því að hafa nauðgað fjallkonunni (af gáleysi væntanlega).

Þetta er sígilt minni sem kemur oft fyrir í sögu síðustu áratuga, aðallega í baráttu vinstri manna gegn amerískri hersetu. Nú er breytingin sú að fjallkonunni er nauðgað af íslenskum körlum (útrásarvíkingum, aðdáendum og aðgerðarlausum löndum þeirra).

Vissulega er þjóðin sett í hlutverk beggja. Gerandans og þolandans. En eftir stendur að hér er enn verið að hamra á þeirri ímynd sem svo mörgum Íslendingum hefur verið kennt að hafa af eigin þjóð: að hún sé hrein og óspjölluð fjallkona sem megi ekki vamm sitt vita. Sakleysið uppmálað. Ábyrgðarlaus gerða sinna.

Rétt eins og Gunnar og fleiri sem eru: „ ...fórnarlömb ógnarhagstjórnar.“