Það er auðvelt að efast um að þær reglur sem okkur eru settar af yfirvöldum séu í raun réttlátar. Reglurnar eru settar af mönnum sem, eins og allir menn, eru skeikulir. Reglur geta einnig verið settar til að þjóna einungis hagsmunum sumra í samfélaginu og þá helst þeirra sem reglurnar setja. Því er það ekki endilega almúganum fyrir bestu að haga sér eftir reglum samfélagsins. Stundum eru reglurnar byggðar á fávisku eða reynsluleysi og oft bera þær ekki hag tiltekins fólks fyrir brjósti.
Reglur eru réttlátar því við þurfum að fylgja þeim og ef við gerum það ekki erum við dæmd óréttlát, segir Þrasýmakkos. Stjórnendur eru skeikulir en samt er réttlátt að fylgja þeim. Réttlæti er því forréttindi hinna sterku, því þeir setja reglurnar. Við gefum fólki vald til að vera réttlátt.
Vald sem slíkt er ekki þvingun, vald er yfirráð, það felur í sér að orð eins og rétt og skylda séu notuð. Þetta eru nokkur af þeim orðum sem Þrasýmakkos vill forðast í stjórnmálaumræðu.
Þetta vald öðlast fólkið þó ýmisst í gegnum þvingun, eða sameiginlega samþykkt kerfi sem er grundvöllur þess að samfélag virki. Ef við hlýðum ekki reglum þessa samfélags er okkur refsað fyrir það, en eins og rætt var hér að ofan má deila um hvort reglurnar séu í raun réttar. Yfirvöld geta, til dæmis, gert ýmsa hluti í skjóli valds sem væru refsiverðir ef gerðir af almúga.
Hegðun sem er algeng í samfélagi er viðurkennd, allt sem víkur frá henni er afbrigðilegt. En þó má deila um hversu eðlileg hegðun sé, hvort sem hún er algeng (og þar með eðlileg í augum samfélagsins) eða ekki þá má sjá, á nægilega hlutlægan hátt, hvort hegðunin er mannskepnunni eðlislæg. Hegðunin þarf því ekki að vera óeðlileg til þess að vera bönnuð í samfélagi. Þó má einnig deila um hvað sé okkur í raun eðlislægt.
Rök Þrasýmakkosar fyrir því hvað sé réttlátt, eða öllu heldur að réttlæti sé forréttindi hins sterka (þess sem hefur vald), eru að aðrir menn verða að fylgja hans reglum og þær reglur þjóna fyrst og fremst honum. Sókrates mótmælir þessu og segir stjórnendur sem slíkir verði að þjóna þegnunum, gera þeim til góðs. En stjórnendur sem slíkir er bara hugtak, í raun eru stjórnendur ekki þannig í garð gerðir.
Þrátt fyrir að vita að stjórnendur stjórni ekki alltaf með hagsmuni þegna sér fyrir brjósti mætir Sókrates rökum Þrasýmakkosar um hvernig stjórnendur haga sér með rökum um það hvernig góðir stjórnendur ættu að haga sér. Menn ættu að vilja komast til valda á þeim forsendum að bæta líf allra þegna, en fáir myndu halda því fram að það væri eina, eða einu sinni helsta, ástæða þess að menn vilji komast til valda.
Til að útskýra fremur setur Sókrates kenningar sínar fram um hvernig stjórnendur ættu að haga sér, sem andsvar við reynslu Þrasýmakkosar á því hvernig stjórnendur haga sér í raun. Sem stjórnandi mun stjórnandinn ekki haga sér í eigin þágu því það er ekki eiginlegt hlutverk stjórnanda, en í raun gerir hann það.
Allir stjórnendur segjast leita réttlætis, en allir stjórnendur hafa ólíkar hugmyndir um hvernig það fæst, þannig að þeir eru í raun að leita eigin hagsmuna. Réttlæti er því bara réttlæting á eiginhagsmunum stjórnenda.
Stjórnandi sem slíkur þjónar þegnum, það er skilgreining á hans hlutverki, eins og Sókrates heldur fram. En eins og Þrasýmakkos hefði - með kaldhæðni sinni - getað bent á búum við ekki í húsum úr sælgæti og raunveruleikinn er oft ólíkur hugmyndum okkur um hvernig hann mætti vera.
Þrasýmakkos hugsar um eigin reynslu og beitir þar skynsemi um það hvernig stjórnendur séu. Hann telur að menn græði meira á því að vera óréttlátir og það sé því lítil skynsemi í því að vera réttlátur.
Réttlæti er þannig ekki meira en hugsjón sem virkar bara sem slík, einungis í fyrirmyndarríki myndu aðstæðurnar vera þannig að menn myndu vera réttlátir öðrum en sjálfum sér. Að ætla að menn sækist til valda til þess að bæta líf þegna er aðdáunarverð hugmynd en hugmynd sem er erfið að verja, þá sérstaklega í auðvaldasamfélagi þar sem lífsgæði eru eftirsóttustu verðlaunin.
Erfitt getur verið að meta hvort stjórnun sé í raun réttlát, aldrei er hægt að taka tillit til allra þegna samfélags í öllum málum og því verða alltaf einhverjir ósáttir við stjórnina. Yfirvald er ekki nauðsynlegt fyrir skipulag í samfélagi heldur leifar frá tímum konunga, einræðisherra og að-nafninu-til lýðræðis. Það má þó deila um hvort þessi þróun sé afturhaldssöm eða mönnunum eðlislæg, en það er í raun allt önnur umræða og eins og flestir vita þá er hugmyndafræði stjórnunar alltaf fegurri en raunin.
Það getur ekki talist óheilbrigt að gera uppreisn gegn samfélaginu heldur mjög eðlilegt, þó það sé, eins og með annað, best að gera það skynsamlega. Það má með nokkurri vissu fullyrða að engin ríkisstjórn mun nokkurn tíma sitja ógagnrýnd og væri sorglegt ef svo væri, því það segir í raun meira um þegnana en stjórnendurna.