Það var aðfangadagur og ég og bróðir minn sátum á stofugólfinu heima og vorum í hláturskasti yfir vitleysunni í Jóga birni þegar við heyrðum skaðræðisöskur innan úr forstofunni. Við hlupum fram og sáum aftan á mömmu rífa alla skóna úr forstofuskápnum. Síðan snéri hún sér að okkur með hendurnar fullar af ryki. „Kallið þið þetta þrif?!!“ Við litum lúpuleg á hvort annað og hristum svo höfuðin í skömm. Við höfðum reynt að sleppa vel við þrifin. En Adam var ekki lengi í paradís því að mamma hafði yfirnáttúrulega hæfileika, hún heyrði allt sem gerðist í húsinu og vissi upp á hár hvort við höfðum klárað þrifin eða ekki. Svo nú urðu teiknimyndirnar að bíða á meðan við skrúbbuðum skítinn á botninum í skápnum. Eldri systkin mín voru orðin sjóuð í að láta sig hverfa til vina sinna fram á miðjan dag og mæta ekki heim fyrr en tími var kominn til að fara í bað.
Mamma var komin í aðfangadagsskapið sem þýddi að nú tipluðu allir á tánum og drifu sig að taka sig til. Mamma stóð sveitt við eldavélina að undirbúa veislumatinn á meðan við gátum dúllað okkur við að fara í bað og klæða okkur. En það brást ekki að sama hvað gekk á, alltaf á slaginu sex féll allt í ljúfa löð. Útvarpið færði okkur klukknahljóm, við kysstumst og jólin hófust. Það var engin kergja, ekkert fals bara leyfi til að skilja alla misklíð eftir í fortíðinni og njóta þess að vera saman.
Þetta er eflaust ástæðan fyrir því að ég þríf bara í lágmarki fyrir jólin og hef engar væntingar um fullkomin jól. Ég veit að við rífumst eða verðum stressuð en ég veit líka að jólin eru stikkfríir dagar. Það á að slaka á, borða og njóta samveru með þeim sem við elskum. Ég á vin sem vill vera einn um jólin, borða góðan mat og horfa á nokkrar kvikmyndir. Hann dregur sig í hlé þessa fáu daga sem hann vinnur ekki yfir jólin. Hann er stikkfrír. Ég get ekki sagt að ég sé reglulegur kirkjugestur og fer yfirleitt ekki í kirkju á jólunum. En ég sé þessa daga sem tækifæri til að hafa það hátíðlegt í anda ljóss og friðar. Því finnst mér að allir sem halda jól eiga að gera það á eigin forsendum. Finna friðinn í hjartanu hvernig sem maður fer að því.
Ég leitast alltaf við að gera hluti á aðventunni sem ýta undir þá tilfinningu sem vaknar klukkan sex á aðfangadag. Jafnvel þótt ég geri eitthvað slíkt bara einu sinni eða tvisvar þá er ég sátt. Aðventunni er reddað. Ég horfi kannski á yndislega væmna mynd eins og A Christmas Story, sem fjallar um 9 ára strák sem þráir ekkert heitar en að fá Red Ryder loftbyssu í jólagjöf. Eða kannski baka ég eina sort seint að kveldi með manninum mínum og borða smákökurnar heitar úr ofninum með kaldri mjólk. Ég er nýbyrjuð að „googla“ jólafrasa og sjá hvað kemur í leitarnar. Vitið þið til dæmis að til er síða sem heitir funnysermons.com og fyrir aðeins 14,95 dali á ári þá getur þú líka verið fyndinn prestur? Svoleiðis kemur mér í gott skap.
Ég er jólabarn í hjarta mínu en þarf samt ekki að setja hreindýr og snjókarla á flötina hjá mér eða setja met í rafmagnseyðslu í desember. Mér finnst samt alltaf jafn gaman að fylgjast með öðrum skreyta hjá sér. Mér finnst ekkert sérstaklega gaman að versla fyrir jólin og ég þoli bara ca. 40 mínútur af jólalögum á dag þar til að 2 vikur eru til jóla en þá finnst mér óhætt að auka skammtinn. Mig langar alltaf að fara á tónleika, föndra, baka og þrífa í desember en ég hef ekkert samviskubit ef ég sleppi þessu öllu. Ég er ánægð á meðan ég hef litlu fjölskylduna mína. Jólin koma nefnilega alltaf þrátt fyrir skítugu forstofuskápana mína.