Karlmaðurinn er ófullkomin kona og reynir því allt sitt líf að fullkomna sig, að verða kona. Það reynir hann að gera með því að leita konuna stöðugt uppi, tengjast henni, lifa í gegnum hana og renna saman við hana, og með því að eigna sér alla eiginleika konunnar – tilfinningalegan styrk og sjálfstæði, kraft, þrótt, ákveðni, yfirvegun, hlutlægni, einbeitni, hugrekki, heiðarleika, ífsfjör, styrk, sálræna dýpt, æðisleika o.s.frv. – og varpa yfir á konuna öllum brestum karlmannsins – hégóma, léttúð, smámunasemi, veiklyndi o.s.frv. Það er þó rétt að taka fram að á einu sviði ber karlmaðurinn höfuð og herðar yfir konuna – á sviði almannatengsla. (Honum hefur á stórkostlegan hátt tekist að sannfæra milljónir kvenna um það að karlmenn séu konur og konur séu karlmenn.) Sú staðhæfing karlmannsins að konur finni lífsfyllingu í hlutverki móður og kynveru endurspeglar hvað karlmenn telja að veitti þeim ánægju ef þeir væru konur.
Konur eru með öðrum orðum ekki haldnar reðuröfund; karlmenn eru haldnir píkuöfund. Þegar karlmaðurinn sættir sig við hlutverk sitt sem þolandi, skilgreinir sjálfan sig sem konu (karlmenn halda, rétt eins og konur, að menn séu konur og konur séu menn) og verður klæðskiptingur, missir hann löngun sína til að ríða (eða gera nokkuð annað ef út í það er farið; hann finnur lífsfyllingu í hlutverki dragdrottningarinnar) og lætur skera af sér typpið. Það veitir honum langvarandi kynferðislega ánægju „að vera kona“. Að ríða er vörn karlmannsins gegn eigin löngun til að vera kona. Karlmaðurinn ber ábyrgð á:
Stríði. Hefðbundin leið karlmannsins til að bæta sér það upp að vera ekki kona, það er að segja að skjóta úr stóru byssunni sinni, er einkar ófullnægjandi þar sem hann getur það svo sjaldan. Hann reynir því að skjóta úr henni í rosalegum hlutföllum og sanna karlmennsku sína fyrir öllum heiminum. Þar sem hann hefur enga hæfni til samkenndar eða samsömunar með öðrum er sönnun hans á karlmennsku sinni verð óendanlegra limlestinga og þjáninga og óendanlega margra mannslífa, þar á meðal hans eigin – sökum þess að líf hans er einskis virði vill hann frekar deyja undir lúðrablæstri en silast áfram í fimmtíu drungaleg ár til viðbótar.
Alúð, kurteisi og „virðingu“.
Innst inni veit hver karlmaður að hann er gagnslaus aumingi. Hann er yfirkominn af eigin skepnueðli og fullur af skömm yfir því, hann vill ekki tjá sig heldur fela hversu fullkomlega líkamlegur og algjörlega sjálfhverfur hann er, fela fyrirlitninguna og hatrið sem hann ber til annarra manna og fela fyrir sjálfum sér fyrirlitninguna og hatrið sem hann grunar að aðrir menn beri til hans. Þar sem taugakerfi hans er frumstætt og kemst auðveldlega í uppnám þegar aðrir láta í ljós minnstu tilfinningar eða geðshræringu reynir karlmaðurinn að koma á „samfélagslegri“ reglu sem tryggir algjöra deyfð, ómengaða af hvers kyns ástríðu eða óþægilegum viðhorfum.
Hann notar orðalag eins og „að eðla sig“, „að eiga samræði“, „að eiga í sambandi við“ (fyrir karlmönnum er það tvítekning að tala um kynferðislegt samband), þrungið uppskrúfaðri siðfágun; jakkaföt simpansans.
Peningum, hjónaböndum og vændi, vinnu og
hindrun á sjálfvirku samfélagi.
Það eru enginmannleg rök fyrir peningum né fyrir því að hver einstaklingur vinni meira en tvo eða þrjá klukkutíma á viku, í allra mesta lagi. Öll störf sem ekki teljast skapandi (það er nokkurn veginn öll störf sem unnin eru) hefði verið hægt að gera sjálfvirk fyrir löngu og í peningalausu samfélagi getur hver fengið eins mikið af því allra besta og hún kærir sig um. En af ómannlegum ástæðum karlmannsins er peningakerfinu haldið við.
[…]
Föðurhlutverkinu og geðveiki (ótta, hugleysi,
feimni, auðmýkt, óöryggi, viljaskorti).
Mamma vill það sem börnunum hennar er fyrir bestu; pabbi vill bara það sem er pabba fyrir bestu, það er að segja frið og ró, þjónkun við ranghugmyndir sínar um reisn („virðingu“), góða ímynd út á við (stöðu) og tækifæri til að stjórna og drottna eða, ef hann er „upplýstur“ faðir, til að „veita handleiðslu“. Dóttur sína þráir hann þar að auki kynferðislega – við giftinguna gefur hann hönd hennar; allt hitt tilheyrir honum. Pabbi, ólíkt mömmu, getur aldrei látið undan börnunum sínum því hann þarf að viðhalda þeirri sjálfsblekkingu hvað sem það kostar að hann sé ákveðinn, kröftugur, sterkur og hafi alltaf rétt fyrir sér. Að fá aldrei sínu fram leiðir til skorts á sjálfstrausti og hæfni til að takast á við heiminn og til þegjandi samþykkis á óbreyttu ástandi.
Mamma elskar krakkana sína þótt hún reiðist þeim stundum en reiðin rýkur fljótt úr henni og jafnvel meðan hún er enn til staðar útilokar hún ekki ást og grundvallarviðurkenningu. Pabbi er tilfinningalega sjúkur og elskar ekki börnin sín; hann leggur blessun sína yfir þau – ef þau eru „þæg“, það er að segja, ef þau eru
almennileg, „kurteis“, hlýðin, hljóð, beygja sig undir vilja hans og hafa ekki tilhneigingu til ósæmilegra skapbrigða sem væru afar truflandi fyrir viðkvæmt taugakerfi pabba – með öðrum orðum, ef þau eru dauflynt grænmeti. Þegar þau eru „óþæg“ verður hann ekki reiður – ekki ef hann er nútímalegur, „siðmenntaður“ faðir
(gamla snaróða, orðljóta fúlmennið er skárra því hann er svo fáránlegur að það er auðvelt að fyrirlíta hann) – heldur sýnir hann vanþóknun, sem er, öfugt við reiði, langvarandi ástand og getur ekki falið í sér grundvallarviðurkenningu. Það veldur því að barninu finnst það einskis virði og verður haldið ævilangri þráhyggju um að öðlast viðurkenningu. Afleiðing þess er ótti við sjálfstæða hugsun, þar sem hún leiðir til
óhefðbundinna, óvinsælla viðhorfa og lífsstíls.
Til að krakkinn öðlist viðurkenningu pabba verður hann að bera virðingu fyrir pabba og af því að pabbi er skíthæll getur hann einungis áunnið sér virðingu með því að vera fáskiptinn og fjarlægur, samkvæmt þeirri reglu að „nálægð ali af sér fyrirlitningu“, sem er auðvitað satt ef maður er fyrirlitlegur. Með því að vera fáskiptinn og fjarlægur getur hann verið ókunnugur og dularfullur og þar með blásið barninu ótta („virðingu“) í brjóst.
Vanþóknun á tilfinningaþrungnum „uppákomum“ veldur ótta við sterkar tilfinningar, ótta við eigin reiði og hatur. Ótti við reiði og hatur ásamt skorti á sjálfstrausti til að takast á við heiminn og breyta honum, eða hafa minnstu áhrif á eigin örlög, leiðir til þeirrar blindu trúar að heimurinn og flestir sem í honum eru séu indælir og að yfirborðskenndasta og fáfengilegasta dægrastytting sé bráðskemmtileg og afar ánægjuleg.
Áhrifin sem faðirinn hefur á drengi eru að gera úr þeim „karlmenn“, það er að segja, að bæla niður alla tilhneigingu til þess að vera þolandi og hommi og alla löngun til að vera kvenkyns. Allir drengir vilja líkjast móður sinni, vera hún, verða eitt með henni, en pabbi bannar það; hann er móðirin, hann fær að renna saman við hana. Því segir hann drengnum, stundum hreint út, stundum óbeint, að láta ekki eins og stelpa, að hegða sér eins og „maður“. Drengurinn, skíthræddur við pabba sinn og fullur „virðingar“ gagnvart honum, hlýðir, og verður alveg eins og pabbi, sú holdgerving „karlmennskunnar“, ameríska draumsýnin – hinn háttvísi
gagnkynhneigði leiðindapúki.
Áhrifin sem faðirinn hefur á stúlkur eru að gera þær háðar karlmanninum og hlutverki þolandans, skepnum líkar, heimakærar, óöruggar, leitandi eftir viðurkenningu og öryggi, huglausar, fullar „virðingar“ gagnvart
yfirvöldum og karlmönnum, lokaðar, fáskiptnar, hálfdauðar, lítilsverðar, leiðinlegar, venjulegar, útflattar og fullkomlega fyrirlitlegar. Óttaslegin pabbastelpan, sífellt á nálum, taugaveikluð, órökvís, laus við alla hlutlægni, dýrkar pabba og aðra karlmenn upp frá því, enda full af ótta („virðingu“), og er ekki aðeins ófær um að sjá hyldjúpt tómið undir yfirborðinu heldur samþykkir skilgreiningu karlmannsins á sjálfum sér sem æðri veru, sem konu, og á henni sem óæðri veru, sem karlmanni, sem hún í raun er, þökk sé pabba.
Það er aukinn fjöldi feðra sem hefur leitt af sér almennt vaxandi heimsku og hnignun kvenna í Bandaríkjunum síðan á 3. áratugnum, en hann er sprottinn af þeirri auknu og útbreiddu velsæld sem faðirinn þarf til að þrífast. Sterk tengsl milli feðra og velsældar hafa valdið því að það eru yfirleitt aðeins rangar stúlkur, það er
að segja forréttindastelpur af millistétt, sem fá „menntun“.
Í stuttu máli sagt eyða feður heiminum með karlmennsku. Karlmaðurinn hefur öfuga Mídasarsnertingu – allt sem hann snertir verður að skít.