Pabbi minn svarar stundum svo furðulega að maður gæti haldið að hann væri ekki í lagi. Eða 150 ára. Samt er hann bara fertugur. Til dæmis í gær þegar við vorum hjá ömmu. Við mamma sátum inni í eldhúsi að spjalla við hana á meðan hún var að setja kökur og allskonar flotta brauðrétti á borðið. Svo var amma endalaust að kalla á pabba. Og mamma líka. Og ég var sendur inn í stofu til að sækja hann. Örugglega svona 500 sinnum (smá ýkjur).
Og hvað var svo maðurinn að gera? Jú, hann lá í stofusófanum og las bók eftir einhverja Svövu Jakobsdóttur. Maðurinn var svo niðursokkinn í þetta að það var eins og hann væri að horfa á landsleik. Það endaði með því að mamma kom sjálf inn í stofu og tók af honum bókina og lagði hana á sófaborðið.
„Hvað er þetta Guðbjörg ég ætlaði bara að klára kaflann,“ sagði þá pabbi og reis stynjandi upp úr sófanum - eða reyndi það í það minnsta.
„Þetta eru engir mannasiðir, Eyjólfur. Hún mamma þín er búin að hafa þessi ósköp fyrir okkur frammi í eldhúsi og þú liggur hér eins og skötuselur og svarar ekki einu sinni þegar kallað er á þig.“ Mamma tók í hönd pabba og togaði hann seinustu sentimetrana sem hann vantaði upp á að standa uppréttur. Um leið kom amma fram með svuntuna á sér og sagði blíðlega:
„Eyjólfur minn, ég er búin að hella í bollann þinn. Þú þarft að borða, elsku drengurinn. Ég er hérna með rúllutertuna sem þér finnst svo góð. Já og heita réttinn frá henni Diddú systur. Og túnfisksalatið, nákvæmlega eins og hún Pálína gerði það alltaf.“
Pabbi greip nú aftur bókina og virtist ætla að klára kaflann standandi. Mamma hristi hausinn en amma koma þá til hans og tók af honum bókina eins og maður tekur sælgæti af barni. Svo leiddi hún hann fram í eldhús en mamma leit á mig og ranghvolfdi augunum.
„Það er nú bara þannig að maðurinn lifir ekki af brauði einu saman,“ sagði pabbi spekingslega um leið og hann settist við eldhúsborðið. Nú var hann hættur að vera eins og barn en virkaði frekar eins og 200 ára.
Orðatiltækið „Maðurinn lifir ekki af brauði einu saman“ er komið úr Biblíunni: Matteusarguðspjalli 4. kafla og fjallar um það að við þurfum ekki bara næringu fyrir líkamann, heldur þurfum við líka að huga vel að því að næra sálina.