Maður nokkur átti tvo syni. Sá yngri kom til föður síns og spurði hann hvort hann gæti fengið arfinn sinn greiddan fyrirfram. 

Faðir hans lét það eftir honum og skipti eignum sínum jafnt á milli beggja sonanna. Stuttu síðar ákvað yngri sonurinn að fara í langt ferðalag. Hann pakkaði niður því sem hann átti og tók alla peningana sem hann hafði fengið hjá föður sínum og hélt af stað.

Þegar hann var kominn á áfangastað tók hann að sóa peningunum í alls konar munað og óþarfa. Hann eignaðist fjölda vina sem vildu njóta peninganna með honum. Á endanum hafði hann eytt öllum fjármununum. Hann var orðinn bláfátækur og vinirnir voru horfnir á braut.

Hann gerðist vinnumaður hjá bónda nokkrum sem ræktaði svín. En það var hungursneyð í landinu svo hann varð að gera sér að góðu ónýta matarafganga sem voru gefnir svínunum.

Þegar hann hafði unnið þarna í nokkurn tíma fór hann að hugsa heim til föður síns. Í heimalandinu hans var engin hungursneyð. Auk þess höfðu vinnumennirnir hans það miklu betra en hann sjálfur.

Hann skammaðist sín. Hvernig átti hann að geta horfst í augu við föður sinn eftir allt þetta? Hann ákvað þó að fara heim. Ef til vill myndi faðir hans taka á móti honum sem vinnumanni.

Þegar hann var enn langt í burtu kom faðir hans auga á hann. Hann fann til með honum og flýtti sér í áttina til hans.

Þeir féllust í faðma. „Faðir, ég er ekki verðugur þess að vera sonur þinn,“ stundi hann. „Leyfðu mér að vera vinnumaður hjá þér.“

Faðir hans var svo feginn að fá son sinn til baka að hann ákvað að slá upp veislu. Hann færði hann í skikkju og gaf honum hring á fingur. Þjónar hans slátruðu alikálfi og það var haldin mikil veisla.

Meðan á þessu stóð var eldri sonurinn að vinna úti á akrinum. Hann heyrði veisluglauminn og spurði einn af vinnumönnunum hvað um væri að vera. Þegar hann frétti að bróðir hans væri kominn heim og að veislan væri fyrir hann, varð hann öskureiður.

Hann flýtti sér heim og fann föður sinn. „Ég hef þjónað þér í öll þessi ár og alltaf gert allt sem þú hefur beðið mig um. Þú hefur samt aldrei haldið veislu fyrir mig. Svo kemur bróðir minn heim, eftir að hafa sóað eigum þínum, og þá heldurðu veislu!“ 

Þá sagði faðirinn við hann: „Sonur minn, þú ert alltaf hjá mér og allt mitt er þitt. En við urðum að gera okkur glaðan dag og fagna, því bróðir þinn var týndur en er nú fundinn.“