Maður er nefndur Giovanni Papini (1881–1956). Hann er líklega frægastur í dag fyrir hina skáldlegu ævisögu sína Un uomo finito en hann var á sinni tíð afar afkastamikill rithöfundur og hugsuður. Hann var um tíma í hópi fútúrista og var líka kenndur við margvíslega aðra framúrstefnuhópa í bókmenntum. Framan af ævi var hann einarður trúleysingi og herskár gagnvart kirkju og kristindómi. Hann orti ljóð, var einstakur esseyisti og virtur bókmenntagagnrýnandi, skrifaði skáldsögur og mikið af smásögum – og bókina sem hér verður lauslega kynnt: Ævisögu Krists (it. Storia di Cristo).
Ævisaga Krists kom út á Ítalíu 1921 og varð strax afar vinsæl og er sú bók höfundarins sem líklega hefur verið mest lesin. Hún kom út á ensku 1923 og vakti þegar mikla athygli – og gerði höfundinn víðfrægan utan heimalandsins. Þorsteinn Gíslason (1867–1938), skáld og ritstjóri, þýddi verkið á íslensku og birti kafla við og við í blaði sínu Lögréttu frá jólum 1924 og þangað til síðla árs 1928 en það ár gaf hann söguna út á bók. Þýðing Þorsteins er nokkuð stytt, svo sem þá var algengt er erlend stórvirki voru færð í íslenskan búning.
Mikil breyting varð á viðhorfum Papinis til trúar á öðrum áratug tuttugustu aldar og hann gerðist einlægur kaþólikki. Fljótlega eftir það ritaði hann Ævisögu Krists, þá staddur uppi í sveit, í fjallabyggðum Toskana. Sjálfur lét hann þess getið að hún væri skrifuð í iðrun og til yfirbótar af manni sem hefði hæðst að Kristi og hrakyrt hann. Halldór Laxness ritaði um þessa bók svo snemma sem 5. nóvember 1923 í Lögréttu, þar sagði hann bókina vera: „Guðspjall týnds sonar sem er aftur fundinn.“ Ennfremur skrifar Halldór:
Hér skal ekki rætt um þessa bók frá apólógetísku sjónarmiði, þótt einmitt þar sé styrkur hennar óviðjafnanlegur. Hér skal einungis bent á hana sem listaverk, skrifað í þágu hins æðsta málefnis. Snilldarverk, innblásið af logandi trúarhita, logandi elsku til þess Guðs, sem hefir opinberast oss í Jesú Kristi. Og þar eð hver hugsun bókarinnar snýst um kjarna kristindómsins, — um hið upphafna í mennsku frelsarans, hið guðdómlega í ofur mennsku hans, þá er ekkert líklegra en að hún muni draga margan mann nær Kristi, og þá um leið þeirri kirkju sem hann hefir stofnað og mun dvelja í „alt til veraldarinnar enda“.
Ævisaga Krists segir í raun sögu Krists frá fæðingu og þangað til hann segir: „Sjá, ég er með yður alla daga allt til enda veraldar.“ Síðasti kafli sögunnar er svo löng bæn til Krists. Söguna segir Papini með eigin orðum en vitaskuld styðst hann að mestu við guðspjöllin, hann breytir orðalagi og gefur orðum og atburðum mismikið vægi. Hann leggur úr af einu og öðru með eigin orðum, ályktar og hugleiðir ákveðna þætti, orð og gjörðir.
Papini lagði alltaf mikla áherslu á að hann væri hvorki vísindamaður né guðfræðingur – og þannig herðir hann á skáldaleyfi sínu. Saga Papinis er mjög skemmileg aflestrar og kveikir margar spurningar um jarðvistardaga frelsarans. En fyrst og síðast er sagan óður til Krists, sem bar heimsins syndir fyrir okkur, lifði fyrir okkur og dó – en sigraði dauðann.
Þorsteinn Gíslason gaf bókina út sjálfur, á titilsíðu stendur að hún komi út árið 1925, það er villa – hún kom á bók 1928. Bókina má stundum finna hjá fornbókasölum en ef ekki þar þá er alltaf hægt að nálgast hana á vefnum timarit.is í Lögréttu. Einnig er hún að sjálfsögðu fáanleg á flestum bókasöfnum.