Þessi bók er eftir norskan mann, rithöfundinn og prestinn Eyvind Skeie og hún er afar fallega myndskreytt af Anders Færevåg. Það var barnsmissir Færevågs sem var kveikja bókarinnar. Færevåg - hjónin misstu fimm ára gamla stúlku af slysförum. Skeie kom þeim til hjálpar og þau báðu hann að skrifa eitthvað sem gæti stutt og huggað fólk í svipuðum aðstæðum.
Í raun er undirtitill bókarinnar, Frásaga um von, mun meira lýsandi en heitið Sumarlandið, kannski vegna þess að tal um Sumarlandið er orðið að hálfgerðri klisju í umræðum um dauðann.
Í þessari bók er tekist á við sársaukann sem alltaf hlýtur að felast í því að missa barn – hvernig svo sem sá missir verður. Þá þarf fólk á allri sinni von að halda, öllum krafti sínum, til þess þó ekki sé nema koma auga á vonarglætu.
Bókin hjálpar til við það, hún leiðir áfram á varfærinn hátt með einskonar sögu – eða ævintýri sem notar hvert tækifæri til þess að benda til vonarinnar, benda á það sem er gott.
Ljósið, birtan er mikilvægur þáttur í því, að vísa fólki til ljóssins er í raun það sama og að benda á von.
Útkoman er afar sterk bók sem fólk ætti ekki að hika við að ná sér í og deila með syrgjendum barna, hvort heldur þeir syrgjendur eru börn eða fullorðnir.
Sigurður Pálsson þýddi bókina en Skálholtsútgáfan gaf út árið 1995.