Í þessari bók eftir Trevor Romain eru ýmis bjargráð fyrir börn í sorg. En ekki bara fyrir börn sem syrgja heldur er líka lögð áhersla á að gera þeim grein fyrir þeirri staðreynd að eitt sinn skal hver manneskja deyja. Þannig er leitast við að svipta dauðann þeim leyndarhjúp sem svo oft einkennir umræður um hann.
Einnig er farið yfir tilfinningar og viðbrögð þegar sorgin knýr dyra og nokkrar sögur sagðar úr reynsluheimi höfundar sem hefur unnið mikið með krabbameinssjúkum börnum, þar sem sum hafa – eins og gengur – kvatt of snemma. Huga lesandans er beint að stórum spurningum sem kvikna við andlát og útför og varnaðarorð höfð uppi þar sem við á – svo sem varðandi það að það er ALDREI barni að kenna þegar einhver deyr. En slík hugsun og hugmyndir koma oft upp hjá ungum syrgjendum.
Þá er í bókinni farið yfir ferlið í kringum jarðarför, talað um ráð til að kveðja og bent á ýmislegt gagnlegt í því sambandi.
Bókin hefur alla burði, sé hún notuð af alúð, til að veita huggun og draga úr sársauka. Bókin er skipulega uppsett og mjög aðgengileg.
Á bókarkápu segir að hún henti börnum og unglingum á aldrinum 6–14 ára. Þarna er að mínum mati seilst helst til langt niður í aldri, ég myndi telja þessa bók henta 8–14 ára.
Anna Arnardóttir er þýðandi og er þýðingin ljómandi góð. Skálholtsútgáfan gaf út árið 2010.